|
Quod autem ait, Alius quidem judicat alternos dies,
alius autem judicat omnem diem, sequestrata interim
meliore consideratione, non de duobus hominibus mihi
videtur dictum, sed de homine et Deo. Qui enim alternos
dies judicat, homo est: potest enim hodie aliud, cras
aliud judicare: id est, ut quemcumque hodie malum
convictum confessumve damnaverit, cras bonum inveniat cum
se correxerit; contra, cum aliquem justum hodie
laudaverit, cras inveniat depravatum. Qui autem judicat
omnem diem, Deus est; quia non solum qualis quisque
sit, sed etiam qualis omni die futurus sit, novit.
Ergo, Unusquisque in suo intellectu abundet, inquit:
id est, quantum humano intellectui, vel unicuique homini
concessum est, tantum audeat judicare. Qui sapit,
inquit, diem, Domino sapit: id est, quia hoc ipsum
quod praesentem diem bene judicat, Domino sapit. Hoc
est autem bene judicare ad diem, ut noveris non esse de
correctione ejus desperandum in futurum, de cujus culpa
manifesta in praesentia judicaveris.
|
|
