|
1. Iterum
dicunt
|
“hominem per liberum arbitrium tanquam
per se sibi sufficientem implere quod velit, vel etiam meritis operum a
Deo gratiam unicuique dari.”
|
|
Respondemus: Neminem posse per se
sibi, id est, per liberum arbitrium sufficere implere quod velit,
recte dicimus, nisi protoplastum solum potuisse, cum voluntas liberi
arbitrii fuisset sana eidem ante culpam. Lex enim eidem in paradiso
constituto non poneretur servanda, nisi liber esset tam velle eamdem
quam nolle servare, sicut scriptum est: Et locutus est Dominus
Adae, dicens: De omni ligno quod est in paradiso edetis; de ligno
autem scientiae boni et mali non edetis (Gen. II, 16, 17),
et caetera. Dicendo ergo Dominus, De omni ligno quod est in
paradiso edetis, taliter velle permisit. Et vetando, De ligno autem
scientiae boni et mali non edetis, hujusmodi nolle praemonuit. Sed
cum et velle et nolle praemonuit, docuit , cui ad utrumque posse
libernm donarat arbitrium: quo male utens incautus, dum sponte
serpenti praebet suadenti consensum, Domini praeterire praeceptum,
amisso possibilitatis bono, solum arbitrium ad velle potitus est
vulneratum. Hoc ergo vulnere cuncti libero claudicamus arbitrio, nec
implere nobis naturaliter sufficit posse bonum: quia jam, ut superius
disputavi, de natura vitiata peccato, id est, de protoplastis
hominibus, quorum sumus et ipsi natura, in quibus est vitiata
libertas, homo voluntatis sanae, perfecto videlicet libertatis
arbitrio quo sibi sufficiat, non potest exoriri.
|
|
