|
31. Omnes igitur sancti Dei, quos superius memoravi, vel non
memoravi, qui ante adventum fuere incarnationis Domini nostri Jesu
Christi, fide non alia nisi quae nunc est, salvi facti sunt. Quia
cum diceret Apostolus in Epistola ad Hebraeos, Fide intelligimus
aptata esse saecula verbo Dei, ut ex invisibilibus visibilia fierent.
Fide plurimam hostiam Abel quam Cain obtulit Deo, per quam
testimonium consecutus est esse justus, testimonium perhibente
muneribus ejus Deo, et per illam defunctus adhuc loquitur. Fide
Enoch translatus est, ne videret mortem, et non inveniebatur, quia
transtulit illum Deus; ante translationem enim testimonium habebat
placuisse Deo. Sine fide autem, ait, impossibile est placere Deo.
(Hebr. XI, 3-6). Sic et de caeteris, quos lectionis ordo
commemorat. Sed non sola fide, imo et gratia, quae nunc per
Christum donata est: quia nec fides sine gratia, nec gratia sine
fide; dicente Apostolo ad Timotheum, Superabundavit autem gratia
Domini nostri cum fide et dilectione quae est in Christo Jesu (I
Tim. I, 14). Nam eamdem, ut dixi, esse fidem quae salutem
contulit in cognoscendum Deum, et illis et nobis, apertissime
demonstrat Apostolus, scribens ad Galatas: Prius autem, ait, quam
veniret fides, sub lege custodiebamur conclusi in eam fidem quae
revelanda erat (Galat. III, 23). In eam utique, quae semper
temporibus tacitis erat in Dei servis per Dei Verbum, et revelanda
erat in gentibus per incarnatum idem Verbum: quia, ut ait iterum
Apostolus ad Hebraeos, Jesus Christus heri et hodie, ipse et in
saecula (Hebr. XIII, 8). Tempora itaque mutata sunt, non
fides.
32. Justificatio ergo per fidem Jesu Christi data est, datur,
dabitur credentibus. Quae fides donum est, sicut et gratia, non
merces: quia, ut superius commemoravi dixisse Apostolum,
Superabundavit gratia Domini nostri Jesu Christi cum fide. In quo
enim nostrum fides, priusquam veniret, erat, quae, sicut dixit
Apostolus, revelanda erat? Nemo penitus glorietur, fidem se ex
proprio sensu genuisse in se, per quam credere posset Deo; sed
agnoscat, tam ante legem quam sub lege et post legem, fidem quae est
in Jesu Christo, per illuminationem gratiae quae a Deo Patre est,
unicuique revelatam ad salutem: quod apertissime in Evangelio Dominus
noster et Salvator ostendit, ubi dicit discipulis suis, Quem me esse
dicunt homines Filium hominis? et caetera. Vos autem, inquit, quem
me esse dicitis? Respondens Petrus ait: Tu es Christus filius Dei
vivi. Et Dominus: Beatus es, Simon Bar-Jona, quia non caro et
sanguis revelavit tibi, sed Pater meus qui in coelis est (Matth.
XVI, 13-17)? Ecce clarum fidei donum. An non est donum,
cum dicitur, Quia non caro et sanguis revelavit tibi, sed Pater meus
qui in coelis est? Item apostolus Paulus ad Galatas: Cum autem
placuit, ait, ei qui me segregavit de utero matris meae, et vocavit
per gratiam suam, ut revelaret Filium suum in me, ut evangelizarem
eum in gentibus (Galat. I, 15, 16). Cognoverat quippe in
Evangelio quid Petro responderit Dominus se confitenti: ideo et
dixit, Cum autem placuit ei qui me segregavit de utero matris meae,
et vocavit per gratiam suam, ut revelaret Filium suum in me: tanquam
diceret, Non caro et sanguis mihi Dei Filium revelavit, sed Pater
qui in coelis est: ideo non dixit, cum voluissem ego; sed, Cum
placuit ei qui me segregavit de utero matris meae; et vocavit, non per
meritum meum, sed per gratiam suam: unde et iterum dicit in alia
Epistola, Misericordiam consecutus sum, ut essem fidelis (I Cor.
VII, 25). Item ad Ephesios, ubi dicit, Hujus rei gratia ego
Paulus vinctus Christi Jesu pro vobis gentibus: et inter caetera
sequentia, Per Evangelium, ait, cujus factus sum minister secundum
donum gratiae Dei, quae data est mihi (Ephes. III, 1, 7).
Audi et crede, Pelagiane, secundum donum gratiae unumquemque fidelem
esse, non secundum meritum propriae voluntatis.
|
|
