|
2. Nam ut calcatius liberum arbitrium cum possibilitatis bono, quo
valeret implere quod voluisset, Adam factum intelligas, audi quid
dicat Scriptura sancta in libro Ecclesiastico. Deus, inquit, ab
initio fecit hominem, et reliquit illum in manu consilii sui: adjecit
mandata et praecepta; si volueris mandata servare, conservabunt te,
et fidem facere beneplacitam in perpetuum. Apposuit tibi ignem et
aquam; ad quod volueris, porrige manum tuam. Ante hominem est vita
et mors, bonum et malum, et quod voluerit, dabitur illi (Eccli.
XV, 14-18). Quid est autem, Et reliquit illum in manu
consilii sui; nisi, Dimisit eum in possibilitate liberi arbitrii
sui? In manu enim possibilitas intelligitur. Ipsa est prima gratia,
qua primus homo stare potuisset, si servare mandata Domini voluisset.
Hac ergo per inobedientiam desolatus homo, judicio justo factus est
serpenti, id est, diabolo, cui maluit obedire quam Deo, captivus.
Et ideo scriptum est, A quo enim quis superatus est, huic et servus
addictus est (II Petr. II, 19): et iterum, Omnis qui facit
peccatum, servus est peccati (Joan. VIII, 34.) Quod
confirmat apostolus Paulus jam baptizatis dicens, Cum essetis servi
peccati, liberi fuistis justitiae (Rom. VI, 20); videlicet
alieni eratis a justitia. Per se ergo homo lapsum facere potuit, quia
voluit: sed non sicut per se lapsus est, continuo a lapsu per se, id
est, per propriam voluntatem consurgere valuit, nisi manu Domini
misericordissima, quando ejus placuit pietati, fuisset erectus.
Propter quod scriptum est: Allevat Dominus omnes qui corruunt, et
erigit omnes elisos (Psal. CXLIV, 14). Quod si homo
propria voluntatis virtute, et non per Dominum, sufficit elisus
assurgere, quo in paradisum, de quo inobediens pulsus est, Deo
reconciliandus redeat: ergo Christus gratis mortuus est (Galat.
II, 21). Et utquid ad sanos medicus venire voluit, vel cur se
ad salvandum atque quaerendum quod perierat, venisse dixit; qui
secundum dogma vestrum, nihil perditum, quod salvaret invenit?
|
|
