|
1. Item inquiunt,
|
“Parvulos non trahere originale peccatum, neque
perituros a vita aeterna, si sine sacramento Baptismatis ex hac vita
migraverint.”
|
|
Respondemus: Multum quidem jam de originali peccato,
quo et parvuli tenentur obstricti, superius disputavimus: ac luce
veritatis ostendimus, omne humanum genus hoc vitio claudicare. Dei
etiam Filium in similitudine carnis peccati ob hoc venisse, ut morte
sua per crucem vinceret mortem, et gratia sua gratuita, vulnera nostra
curaret. Verumtamen falsa esse de parvulis, haeretice, quae
praedicas, non solum nostro, sed et eorum salvatore Christo juvante,
Scripturarum auctoritate convincam. Quid igitur apertius, quod
parvuli Adae peccato nascantur obnoxii, dici potuit, quam quod dictum
est per David, Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum, et in
delictis peperit me mater mea? Ille enim cum adulterium defleret, et
homicidium quod Bersabeae causa commisit, hanc veritatem in suae
confessionis gemitu eructavit, tanquam diceret, Non quod ex hoc solo
facinore perpetrato peccator sim, qui antequam id facerem sine peccato
non eram , imo jam peccator ab utero matris meae eram: Ecce enim in
iniquitatibus conceptus sum, et in delictis peperit me mater mea.
Vitium ergo peccati seminatus et conceptus de parentibus sumpsit, per
quod adulterium et homicidium propria peccata peregit . Cum enim
subjungens inquit, Ecce enim veritatem dilexisti (Psal. L, 7,
8); peccata propria voluntate commissa fatetur. Quia veritatem
dicit Deo poenitens, quando nihil illi de commissis suis sceleribus
celat: non quod etsi voluntate celaverit , Deus ignoret; sed
veritatem sibi ab eo dici vult, ut veniam consequatur: si vero mente
aliqua exciderint, confiteri veritatem Dei; ut cum generaliter
dixit, Deus, qui nosti occulta cordis, tu scis opera mea, et
delicta mea a te non sunt abscondita (Psal. LXVIII, 6),
quibus veniam largiaris. Et haec utique est veritas confitentis, quam
diligit Deus.
2. Eva ergo peccatum a diabolo mutuavit, Adam consensu cautionem
fecit, usura posteritati crevit. Hinc est ut infans in utero matris
haereditario jure constrictus ante promittat debitum, quam cautionem
patris agnoscat, vel debitorem etiam genitorem. Hujus chirographi
usurae sunt, illae malignissimae passiones, quibus tam majorum aetate
quam parvulorum animae deprimuntur, a quibus liberari neminem posse
nisi per Christum, David ipse qui se in iniquitatibus conceptum et in
delictis natum esse dixit, ostendit, cum in septuagesimo primo Psalmo
de persona Christi loquitur dicens, Liberabit pauperem a potente, et
inopem cui non erat adjutor: id est, humanum genus a diaboli
dominatu. Parcet pauperi et inopi, et animas pauperum salvas faciet.
Ex usuris et iniquitatibus liberavit animas eorum (Psal. LXXI,
12-14): Christus utique Adae debitum, quod nos usuris
obligaverat, solvit, cum nullis suum corpus peccatis obnoxium in
patibulo crucis suspendi permisit. Ipsius enim in Psalmo vox est:
Quae non rapui, tunc exsolvebam (Psal. LXVIII, 5).
Quapropter ipse ex usuris et iniquitate et parvulorum liberat animas:
quia, ut dicit Apostolus, Unus pro omnibus mortuus est: et iterum,
Ergo omnes mortui sunt (II Cor. V, 14). Et si omnes mortui
sunt, stimulo utique mortis percussi, mortui sunt; quia stimulus
mortis, peccatum (I Cor. XV, 56). Dic ergo quaerenti mihi,
Si peccatum parvulus nullum carnaliter natus attraxit, cur brevis
dierum sorte mortis astringitur? Quia ubi peccatum non est, utique
mors esse non debet: non enim me fingente, sed Apostolo praedicante
dictum est, Per peccatum mors. Ac per hoc secundum errorem vestrum,
iniquus Deus, ut mori parvulum patiatur non habentem peccatum per quod
possit vita privari.
|
|
