|
1. Licet latius de gratia et libero arbitrio jam superius disputatum
sit: tamen addere etiam nonnihil quam maxime huic operi oportet; ut et
vestra calumnia, quam nobis objicere soletis, per illuminationem
gratiae Salvatoris revincatur, imo confutetur, et nostrae fidei
integritas comprobetur. Credere nos quippe vel praedicare flagitatis
, quia cum lege Dei et Prophetis, cum Evangelio Christi ejusque
Apostolis praedestinationem dicimus, eo
|
“quod Deus quosdam hominum
sic praedestinet ad vitam regni coelorum, ut si nolint orare, aut
jejunare, aut in omni opere divino vigiles esse, eos omnino perire non
posse, nec prorsus debere sui esse sollicitos, quos Deus quia
voluit, semel jam eligendo praedestinavit ad vitam: quosdam vero sic
praedestinet in gehennae poenam , ut etiam si credere velint, si
jejuniis, et orationibus, omnique se voluntati divinae subjecerint,
in his Deum non delectari, et vitam illis aeternam in toto dari non
posse, sic electione praedestinatos esse, ut pereant. Deum nos
taliter operantem personarum esse dicere acceptorem.”
|
|
Non miramur vos
de nobis, id est, homines de hominibus falsa posse confingere, cum
videamus vos sic a diabolo esse fascinatos , ut Scripturas sanctas et
veridicas ad voluntatis vestrae intellectum mutare nitamini, fidem
Christi Apostolorum praedicatione fundatam evertere, falsum dogma
vestrum anteponere veritati. Hinc est utique, ut non possitis
agnoscere veritatem; imo hinc est, ut corrupti et abominabiles facti
sitis in voluntatibus vestris. Inclinate aliquantum patienter aurem
cordis vestri, et qualiter mysterium praedestinationis credamus,
qualiterve praedicemus, audite. Animositatem etiam contradicendi
divinis eloquiis deponite. Potestis enim dono Dei veritatem facile
reperire vel agnoscere , si contentiosi disciplinae silentio esse
destiteritis. Prius ergo ipsum nomen praedestinationis quid indicet,
exponamus: deinde esse apud Deum, qui sine acceptione personarum
est, praedestinationem divinarum Scripturarum auctoritate probabimus.
|
|
