LIBER QUARTUS. Locutiones de Numeris.

[Num. cap. I, V\ 4.] Et vobiscum erun unusquisque secundum caput uniuscujusque principum.

[Ib. 22, 20.] Filiis Simeon secundum propinquitates eorum, secundum populos eorum, secundum domos familiarum eorum, secundum numerum nominum eorum, secundum caput eorum, omnia masculina, a viginti annis et supra, omnis qui procedit in virtute, recognitio eorum. Haec locutio quod non dicit, filii Simeon, vel, ex filiis Simeon, sed, filiis Simeon, dativo casu, et hoc servat deinceps in caeteris tribubus, non est translata ab interpretibus latinis quos inspicere potuimus. In sola autem tribu Ruben, quae prima numerata est, non est ista locutio: non enim ait, Filiis Ruben secundum propinquitates eorum, etc., sed ait, Et fuerunt filii Ruben primogeniti Israelis secundum propinquitates eorum; et deinde similiter ut in caeteris.

[Ib. 54.] Et fecerunt filii Israel secundum omnia quae mandavit Dominus Moysi et Aaron; ita fecerunt.

[Ib. III, 3.] Sacerdotes qui uncti sunt, quorum consummaverunt manus eorum sacerdotio fungi.

[Ib. IV, 14.] Et imponent super illud omnia vasa ejus, quibus ministrant in ipsis.

[Ib. V, 7.] Et reddet cui deliquit ei: quidam locutionem istam transferre nolentes, emendato ordine verba transtulerunt, dicentes, Et reddet ei cui deliquit.

[Ib. 6.] Vir aut mulier quicumque fecerit ab omnibus peccatis humanis: non ait, quaecumque fecerit; sed locutio est, ubi sexus masculinus pronomen vindicavit, quamvis posterius femininus sit positus, quae locutio usitata non est.

[Ib. 12.] Viri viri, si praevaricata fuerit uxor ejus: non solum quia geminavit nomen, ut diceret, Viri, viri, sed etiam quia addidit, ejus, notanda locutio est.

[Ib. 14.] Si superveniet illi spiritus zelandi, illa autem non fuerit inquinata, et adducet homo uxorem suam ad sacerdotem: superfluum est, et, sed Scripturis usitata locutio.

[Ib. 18.] Erit aqua argutionis, quae maledicitur haec: hanc locutionem inusitatam fecit ordo verborum; posset enim usitate ita dici, Erit aqua argutionis haec quae maledicitur, aut, Erit haec aqua argutionis quae maledicitur, vel si quid aliud usitata verba ordinando dici potest.

[Ib. 19.] Innocense sto ab aqua argutionis, quae maledicitur haec. In hac locutione non solus verborum ordo inusitate sonat, sed etiam casus mutatus est: esset enim integrum et usitatum, Innocens esto ab hac aqua argutionis, quae maledicitur; aut, ab aqua argutionis hac, quae maledicitur.

[Ib. 27.] Et inflabitur ventrem; pro, inflabitur ventre: haec locutio et apud latinos auctores frequentatur; sed interpretes nostri qui eam transferre noluerunt, dixerunt, Et inflabitur venter ejus.

[Ib. VI, 2.] Vir vel mulier quicumque magne voverit votum: non dixit, quaecumque.

[Ib. 9.] Et radetur caput suum, talis locutio est qualis superius, inflabitur ventrem.

[Ib. VII, 3.] Sex vehicula tecta et duodecim boves, vehiculum a duobus principibus, et vitulum a singulis: in hac locutione notandum putavi eosdem dictos vitulos quos boves dixerat; sed hoc etiam graecum idioma esse perhibetur.

[Ib. 11.] Princeps unus quotidie, princeps quotidie offerent dona sua: pro eo ut diceret, singulis diebus singuli principes.

[Ib. 15.] Vitulum unum pro bobus, et hircum ex capris unum.

[Ib. VIII, 19.] Et non erit in filiis Israel accedens filiorum Israel ad sancta: videtur potuisse sufficere, Et non erit in filiis Israel accedens ad sancta; aut certe, non erit filiorum Israel accedens ad sancta.

[Ib. 20.] Et fecit Moyses et Aaron et omnis synagoga filiorum Israel Levitis secundum quae praecepit Dominus Moysi de Levitis; ita fecerunt eis filii Israel.

[Ib. IX, 13.] Et homo, homo quicumque mundus fuerit, et in viam longinquam non est, et defuerit facere pascha, exterminabitur anima illa de populo suo: ergo homo, homo, locutio est, ac si diceret, quicumque homo, ille vel ille.

[Ib. 17.] Et cum ascendisset nubes a tabernaculo, et postea promovebant filii Israel: poterat plenum esse, Et cum ascendisset nubes a tabernaculo, promovebant filii Israel.

[Ib. X, 14.] Et promovebunt ordo castrorum filiorum Juda primi.

[Ib. 17.] Et promovebunt filii Gerson et filii Merari: futuri temporis verbum posuit, cum rem gestam praeteritam narret, sicut in superioribus cum de nube loqueretur, ad cujus motum vel stationem castra promovebant vel consistebant (Exod. XII, 21, 22), atque ita deinceps in plurium promotionibus hoc verbo utitur.

[Ib. 29.] Et dixit Moyses Obeth filio Raguel Madianitae genero Moysi: non ait, genero suo.

[Ib. 30.] Et dixit ad eum, Non ibo, sed ad terram meam et ad progeniem meam: subauditur, ibo.

[Ib. XI, 4.] Et promiscuus qui erat in eis, concupiverunt concupiscentiam: singularem posuit pro plurali, ut promiscuus diceret, non promiscui; et tamen pluralem reddidit, cum ait, concupiverunt.

[Ib. 6.] Nunc autem anima nostra arida, nihil praeter in manna oculi nostri: desunt verba, est et sunt; plenum quippe esset, Anima nostra arida est, nihil praeter in manna sunt oculi nostri: nam quidam interpretes ita transtulerunt, et addiderunt verba quae non sunt in graeco.

[Ib. 8.] Et molebant illud in mola.

[Ib. 21.] Sexcenta millia peditum, in quibus sum in eis.

[Ib. 25.] Et abstulit de spiritu qui super ipsum: subauditur, aut erat, aut erit. Sed hanc locutionem, quae dicitur ellipsis, graeco eloquio familiarissimam, et, quantum puto, etiam hebraeo, latinos interpretes transferre piguit, cum et in latina lingua frequentetur, quamvis minus quam in graeca.

[Ib. 33.] Et percussit Dominus plagam magnam valde: notanda fuit locutio, percussit plagam; non, percussit plaga, quod est usitatum.

[Ib. XII, 3.] Et homo Moyses lenis valde: subauditur, erat.

[Ib. 9.] Et ira animationis Domini super eos: subauditur, facta est.

[Ib. 10.] Et ecce Maria leprosa sicut nix: et hic subauditur, facta est.

[Ib. XIII, 20.] Et quae terra, in qua isti insident super eam; et quae civitates, in quibus isti habitant in ipsis.

[Ib. 25.] Locum ipsum quem nominaverunt vallem Botri ; cum superius dixisset, Venerunt in vallem Botri; dictum est ergo per anticipationem, non quia jam hoc vocabatur quando venerunt, sed cum scriberetur hic liber, jam vocabatur.

[Ib. 32.] Quoniam fortior nobis est magis: usitata esset locutio si non haberet, magis.

[Ib. 33.] Et protulerunt pavorem terrae, quam exploraverunt eam.

[Ib. 33.] Terram quam transivimus eam explorare, terra comedens qui habitant super eam est: dicendum autem fuit usitate, terra quam transivimus explorare.

[Ib. XIV, 7.] Terra quam exploravimus eam, bona est valde valde.

[Ib. 10.] Et ait omnis synagoga lapidare eos in lapidibus: non dictum est, lapidibus; cum ipsum lapidare, posset usitata locutione sufficere.

[Ib. 11.] Et quousque non credunt mihi in omnibus signis, quibus feci in ipsis? non ait, quae feci in ipsis.

[Ib. 24.] Puer autem meus Chaleb, quoniam spiritus alius in eo, et assecutus est me, et inducam eum in terram: usitatum esset, si non haberet, et.

[Ib. 24.] Et inducam eum in terram, in quam intravit illuc: sufficeret usitata locutione, in quam intravit.

[Ib. 26.] Et ait Dominus ad Moysen et Aaron, dicens: hoc illatum est, cum Dominus et superius loqueretur. Facit hoc saepe Scriptura, cum aliquid aliud vult dicere, iterum inducit loquentem, qui jam loquebatur.

[Ib. 29.] Quotquot murmuraverunt super me: non ait, de me, aut adversus me.

[Ib. 31.] Et haereditate possidebunt terram, quam vos abscessistis ab ea: usitatum esset, a qua vos abscessistis; nunc vero, et quam abscessistis dictum est novo more, et additum est, ab ea, sicut Scripturae loqui solent: sicut est, Penitusque sonantes accestis scopulos, id est, accessistis scopulos, non ait, ad scopulos; et, Devenere locos (Aeneid. lib. 1, vv. 200, 201; et lib. 6 v. 638), non ait, ad locos: ita et quam abscessistis, non ait, a qua abscessistis.

[Ib. 35.] Ego Dominus locutus sum, nisi ita fecero synagogae malignae isti. Quaerendum est sane quid sit quod graece positum est E MEN nostri enim interpretes hoc pene ubique interpretati sunt, nisi.

[Ib. XV, 18.] In terram in quam ego induco vos illuc.

[Ib. 27, 28.] Si autem anima una peccaverit non sponte, offeret capram unam anniculam pro peccato, et exorabit sacerdos pro anima invita, et quae peccaverit nolenter ante Dominum, exorare pro eo; et remittetur ei. In hac sententia, et illa locutio notanda erat, quod ait, exorabit sacerdos, et postea dixit, exorare, utrumque enim simul ita dici posset, exorabit exorare. Et illa, quod a feminino genere incipiens ad masculinum clausit. Cum enim dixisset, Si anima una peccaverit; conclusit dicens, exorare pro eo: ubi intelligitur, pro eo homine: nam et quod adjunxit, et dimittetur ei, in latino quidem non apparet, quia hoc pronomen generis omnis est; sed in graeco masculinum elucet, ubi habet AYTO, quod hic positum est, ei. Quod vero hic dictum est, pro anima invita, intelligitur quae invita peccaverit, non quod nolit pro se offerri. Hoc enim etiam consequenter exposuit, cum ait, et quae peccaverit nolenter. Et ideo invita positum est, quia latine non potuit exprimi quod graece dictum est AKOYSIASTEISES, non enim potuit dici nolentata, vel quid aliud ab eo quod nolens fecerit.

[Ib. 30.] Et anima quaecumque fecerit in manu superbiae; subauditur peccatum: notandum etiam quod ait, manu superbiae, manum ponens pro opere sive potestate.

[Ib. 35.] Morte moriatur homo; lapidate eum lapidibus, omnis synagoga: et morte moriatur, et lapidate lapidibus, et lapidate, omnis synagoga, locutiones sunt inusitatae nobis.

[Ib. XVI, 17.] Et accipite singuli thuribulum suum.

[Ib. 33.] Et descenderunt ipsi et omnia quae sunt eis: praesens posuit pro praeterito, sunt pro erant vel fuerunt.

[Ib. 34.] Et omnis Israel qui in circuitu eorum, fugerunt a voce eorum: subauditur erat; id est, omnis Israel qui erat in circuitu eorum.

[Ib. 37.] Quoniam sanctificaverunt thuribula peccatorum horum in animabus suis: non dixit, quia sanctificaverunt thuribula peccatores hi in animabus suis; sed quasi quaereretur quorum thuribula pro eo ut diceret sua, dixit, peccatorum horum. Qui autem sanctificaverint, intelligendum reliquit, id est, quia ipsi.

[Ib. XVII, 8.] Et ecce germinavit virga Aaron in domum Levi: latina consuetudo, in domo Levi exigeret dici.

[Ib. XVIII, 6.] Et ego accepi fratres vestros Levitas de medio filiorum Israel dationem datam Domino: haec locutio in latinum necessitate ita translata est. Nam graecus habet DOMA DEDOMENON, quod si quisquam latine velit exprimere, dicturus est, datum datum, quia et DOMA datum est, secundum quod dicit Apostolus, Non quia quaero datum, sed requiro fructum (Philipp. IV, 17), quod in graeco DOMA scriptum est: et in Genesi, Dedit Abraham data filiis suis (Gen. XXV, 6); graecus habet, DOMATA: et in Evangelio, Nostis bona data dare filiis vestris (Matth. VII, 11); DOMATA est in graeco: et DEDOMENON, datum est, non nomen, sed participium. Ac per hoc datum datum dici posset, tanquam datum quod datur, nisi ambiguitas vitanda esset. Hanc ambiguitatem quidam nostri interpretes vitare conantes, donum datum dixerunt; sed donum, graece DORON dicitur, non DOMA: unde hoc loco non recte diceretur, quia non sibi hoc donatum a filiis Israel dicit Deus, sed pro primogenitis sibi debitis redditum: unde et quae redduntur et quae donantur, data dici possunt; et ideo omne donum etiam datum est, non omne datum etiam donum est: quia non omne quod datur continuo etiam donatur.

[Ib. XVIII, 12] Omnis primitia olei, et omnis primitia vini et tritici, primitia eorum quaecumque dederint Domino, tibi dedi ea. Non dixit, omnem primitivum tibi dedi eum; sed cum dixisset, omnis primitia, et enumeraret de quibus rebus esset, intulit, tibi dedi ea: nec saltem, tibi dedi eam, aut, tibi dedi eas, id est primitias; sed neutrum genus intulit, quod quidem fieri absoluta locutione etiam in latina lingua solet. Neque hoc quod dictum est, primitia, latinum videtur: primitiae quippe numeri tantum pluralis dici solent. Sed si potuerunt interpretes nostri transferre quod in graeco invenerunt, Non congregabo conventicula eorum de sanguinibus (Psal. XV, 4); et alio loco, Virum sanguinum et dolosum abominabitur Dominus (Psal. V, 7); cum sanguis in latina lingua numeri sit tantum singularis; cur etiam hic pigeret singularem numerum primitia, sicut habet graecus, exprimere? Aliqui tamen interpretes primitias transtulerunt, et per accusativum casum, ut dicerent, omnes primitias tibi dabo. Ita utramque locutionem nobis inusitatam, quomodo in graeco inventa est, transferre noluerunt.

[Ib. XIX, 2.] Loquere filiis Israel, et accipiant a te juvencam rufam: pro eo ac si diceret, adducant ad te; aut certe utrumque usitate diceretur, accipiant et adducant ad te juvencam rufam.

[Ib. 7.] Et lavabit corpus suum aqua: hoc intelligeretur etiamsi non haberet, aqua.

[Ib. 9.] Et ponet extra castra in locum mundum: non in loco mundo dixit, quod latinae locutionis est.

[Ib. 15.] Omne vas apertum quaecumque non habent alligaturam alligatam super ea.

[Ib. XX, 9.] Et accepit Moyses virgam quae ante Dominum: subauditur, erat.

[Ib. 12.] Quia non credidistis sanctificare me in conspectu filiorum Israel: id est, sanctitatem meam declarare. Secundum istam locutionem dictum est, Et pro eis sanctifico meipsum (Joan. XVII, 19). et in oratione Dominica, Sanctificetur nomen tuum (Matth. VI, 9).

[Ib. 15.] Et incolae fuimus in Aegypto dies plures: pro, annis multis.

[Ib. 18.] Et dixit ad eum Edom: hoc est gens ipsa; non enim adhuc vivebat Edom qui erat Esau: sicut ipsi qui nuntios miserunt, Israel vocabantur, quod prius nomen unius hominis erat.

[Ib. 19.] Et dicunt ei filii Israel, Juxta montem transibimus: si autem de aqua tua biberimus ego et pecora mea, dabo pretium tibi: satis eleganter a plurali transit ad singularem numerum, tanquam Israel diceret, cum dixisset, filii Israel, et a verbis coepisset numeri pluralis, quod est, transibimus et biberimus.

[Ib. 30.] Et vidit omnis synagoga quia dimissus est Aaron: non facile hoc verbum reperitur in Scripturis, dimissus, pro eo quod est mortuus; hoc et in Evangelio est, ubi ait Simeon, Nunc dimittis servum tuum in pace (Luc. II, 29): verum tamen APOLYEIS habet in graeco, quod magis a resolutione quam a dimissione dictum sonat; non enim dixit AFEIS, quod sine dubio est, dimittis.

[Ib. 30.] Et fleverunt Aaron triginta dies omnis domus Israel: non dixit, flevit; nec dixit, tota vel universa, sed omnis, quasi plures essent; sicuti est, omnis homo, quod de omnibus dicitur, longe utique aliud quam totus homo, quod de uno dicitur: sed assidue ponit Scriptura omne pro toto.

[Ib. XXI, 5.] Et detrahebat populus ad Deum et adversus Moysen: non dixit, de Deo; sed, ad Deum. Quamvis hanc locutionem quidam transferre nolentes, detrahebant de Deo, transtulerunt.

[Ib. 7.] Ora ergo ad Deum ut auferat a nobis serpentem: sicut et in Exodo dictum est, ranam (Exod. VIII, 6), singulare pro plurali.

[Ib. XXI, 9.) Et factum est quando momordit serpens hominem, et aspexit in aeneum serpentem, et vivebat: non solum hoc habet ista locutio quod vertit modum verbi, et a specie perfecta praeteriti temporis ad imperfectam clausit, sed etiam quod plus habet, et.

[Ib. 11.] Et elevantes ex Oboth, castra collocaverunt in Achalgai trans in eremo: hoc est, in ulteriore eremo.

[Ib. XXII, 23.] Et percussit asinam in virga: non dixit, virga, sed, in virga.

[Ib. XXIII, 11.] In maledictionem inimicorum meorum vocavi te, et ecce benedixisti benedictionem: non dixit, benedictione, sed tanquam diceret, ecce dixisti benedictionem.

[Ib. 12.] Quaecumque miserit Deus in os meum, hoc observabo loqui: non dixit, haec observabo.

[Ib. 13.] Veni mecum adhuc in locum alium, de quo non videbis eum inde.

[Ib. XXV, 4.] Et ait Dominus ad Moysen, Accipe duces populi, et ostenta eos Domino contra solem, et avertetur ira animationis Domini ab Israel: cum Dominus loqueretur; non dixit, et ostenta eos mihi, et avertetur ira mea ab Israel.

[Ib. 15.] Domus familiae est Madian: de muliere hoc dixit, quae cum adultero Israelita percussa est; quibus verbis, quantum puto, intelligi voluit nobilem fuisse, ut diceret eam, domus familiae, sicut jam vulgo ad insigne divitiarum et paterfamilias et materfamilias dicitur.

[Ib. XXVI, 1.] Et locutus est Dominus ad Moysen et ad Eleazar sacerdotem dicens, Accipe principium totius synagogae filiorum Israel a viginti annis et supra: notandum quid appellaverit principium, robur scilicet aetatis in populo.

[Ib. XXVII, 20 et 21.] Ut exaudiant eum filii Israel; et, In ore ejus exibunt; et, In ore ejus introibunt, id est, cum jusserit.

[Ib. 22.] Et fecit Moyses secundum quae praecepit illi Dominus; et assumens Jesum statuit eum ante Eleazarum sacerdotem, etc., ubi hoc notandum fuit, quia cum jam dixisset, Et fecit Moyses secundum quae praecepit illi Dominus, eadem ipsa repetit.

[Ib. 23.] Et commendavit eum secundum quae praecepit Dominus Moysi: non ait, secundum quae praecepit illi Dominus.

[Ib. XXVIII, 13.] Decimam decimam similaginis consparsam in oleo agno uni: id est singulas decimas singulis agnis; quod enim ait, Decimam decimam, significavit quod repetendae sint decimae per singulos agnos.

[Ib. 16 et 17.] Et in mense primo quarta decima mensis hujus dies festus, septem dies azyma edetis: notandum diem festum per plures dies celebrari; et tamen diem festum dici, non dies festos, ipsius festivitatis celebrationem, quotquot dies tenuerit.

[Ib. XXIX, 1.] Et mense septimo una mensis. Secundum hanc locutionem dictum est in Genesi, Et facta est vespera, et factum est mane dies unus (Gen. I, 5): nam et ibi sicut hic graecus habet EMERA MIA, unde quidam hic interpretantes prima die mensis, necessariam locutionem praetermiserunt, quamvis a sententia verborum non recesserint.

[Ib. 2.] Vitulum unum ex bobus, arietem unum: non ait, ex ovibus, sicut illud ex bobus, cum et illud si deesset, plenum esset.

[Ib. 2.] Agnos anniculos sine vitio septem: hoc quod in agnis posuit, sine vitio, per omnia subauditur, et in vitulo scilicet, et in ariete.

[In 4.] Decima decima agno uni, septem agnis: id est, singula singulis.

[Ib. 39.] Exceptis votis vestris, et voluntaria vestra, et holocaustomata vestra, sacrificia vestra, et libamina vestra, et salutaria vestra. Hanc locutionem, si vel graeca esset, non notarem: non enim ait, Exceptis votis vestris et voluntariis vestris, et caetera, ut coeperat; sed neque, Excepta vota vestra, ut ab ipso velut soloecismo inciperet: sed cum prius recte usitata locutione dixisset, Exceptis votis vestris; ea deinde adjunxit per alium casum, ubi subaudiri non possit, exceptis, sed, excepta; quod non admittit nec graeca nec latina locutio.

[Ib. XXX, 3.] Homo, homo quicumque voverit votum Domino: pro eo quod est, omnis homo.

[Ib. 4.] Cum autem mulier voverit votum Domino, aut definierit definitione in domo patris sui in juventute sua. Hic mulierem feminam dicit etiamsi virgo sit, more Scripturarum: unde etiam de Christo est, quod ait Apostolus, Factum ex muliere (Galat. IV, 4).

[Ib. 4.] Et audierit pater ejus vota ejus et definitiones ejus, quas definivit. Definitiones definivit, locutio est.

[Ib. 4.] Definivit adversus animam suam: id est, adversus delectationes animae suae.

[Ib. 4.] Et tacuerit pater ejus, et stabunt omnia vota ejus: hic plus habet, et; nam integer sensus est, Si audierit et tacuerit pater ejus, stabunt omnia vota ejus.

[Ib. 7.] Si autem facta fuerit viro: intelligitur, nupserit; Scriptura sic loquitur.

[Ib. 7.] Et vota ejus super eam: subauditur, sunt, quod nonnulli interpretes etiam addiderunt.

[Ib. 13.] Omnia quaecumque exierint ex labiis ejus secundum vota ejus, et secundum definitiones quae adversus animam ejus, non manet ei, et cum exspectaretur numerus pluralis, ut diceret, non manent ei; nam ita nonnulli interpretati sunt, vitantes istum quasi soloecismum.

[Ib. XXXI, 4.] Mille ex tribu, et mille ex tribu, ex omnibus tribubus Israel. Numquid duodecies dixit mille? Et tamen repetitio ista millenos significat.

[Ib. 8.] Interfecerunt in gladio: quod usitate diceretur, interfecerunt gladio.

[Ib. 10.] Et omnes civitates eorum, quae in habitationibus eorum: subauditur, erant.

[Ib. 10.] Et villas eorum succenderunt in igni: quod usitate diceretur, succenderunt igni.

[Ib. 18.] Et omnem multitudinem mulierum, quae non novit concubitum masculi, vivificate. Nusquam certius apparet hebraea locutione mulieres etiam dici virgines solere.

[Ib. 28 et 29.] Et a dimidia parte eorum accipietis, et dabis ea Eleazar sacerdoti primitias Domini: non dixit, dabitis.

[Ib. 35.] Et animae hominum a mulieribus, quae non cognoverunt concubitum viri, omnis anima duo et triginta millia: et hic superior locutio confirmata est, mulieres dici etiam quae non cognoverunt concubitum viri, id est virgines.

[Ib. 54.] Et accepit Moyses et Eleazar sacerdos aurum a chiliarchis et a centurionibus, et intulit ea in tabernaculum testimonii. Videtur dicere debuisse, et intulit illud in tabernaculum testimonii; quoniam aurum acceptum esse praedixerat, et plerique latini codices sic habent: sed ideo pluraliter videtur illatum ut diceret, intulit ea, quia multa vasa fuerant superius commemorata, in quibus erat hoc aurum.

[Ib. XXXII, 1.] Et pecora, multitudo erat filiis Ruben et filiis Gad, multitudo copiosa valde: non dixit, et pecorum multitudo erat.

[Ib. 1.] Et viderunt regionem Jazer et regionem Galaad, et erat locus, locus pecoribus: non jungendum est in pronuntiatione quod bis dixit locus; sed subdistinguendum, et erat locus, et deinde inferendum, locus pecoribus. Quasi enim exspectaretur qualis locus, ita repetitio eleganter illata est.

[Ib. 2.] Et accedentes filii Ruben et filii Gad, dixerunt ad Moysen et Eleazar sacerdotem, et ad principes synagogae, dicentes: non est ista vel graeca vel latina locutio, dixerunt dicentes, sed hebraea videtur.

[Ib. 5.] Detur terra ista famulis tuis in possessionem: quasi de aliis dicerent, cum sibi peterent.

[Ib. 12.] Non enim secuti sunt post me, praeter Chaleb filius Jephone. Videtur dicere debuisse, praeter Chaleb filium Jephone; sed nominative intulit, quia praecessit, secuti sunt. Est autem ista locutio etiam latina, sed rara.

[Ib. 13.] Donec consumeretur omnis generatio facientes maligna in conspectu Domini: non dixit, faciens maligna; neque, facientium maligna.

[Ib. 16.] Et accesserunt ei, et dixerunt: non ait quod usitatum est, accesserunt ad eum.

[Ib. 24.] Et aedificabitis vobis ipsis civitates impedimentis vestris: ac si diceret, aedificabitis vobis ipsis civitates propter impedimenta vestra.

[Ib. 26, 27.] Impedimenta nostra et uxores nostrae et omnia pecora nostra erunt in civitatibus Galaad, pueri autem tui transibunt omnes armati: non dixerunt, nos autem transibimus omnes armati, sed tanquam de aliis dicerent.

[Ib. 28.] Et commendavit eis Moyses Eleazar sacerdotem et Jesum filium Nave, et principes familiarum tribuum Israel. Non ait, commendavit eos Moyses Eleazar sacerdoti, quod utique ordo locutionis usitatae exigebat: per hos enim introducti sunt in terram, quam petebant: unde magis illi istis a quibus introducebantur in terram postulatam, quam isti qui introducebant, illis quos introducebant, commendati videntur.

[Ib. 30.] Si autem non transierint armati vobiscum in bellum in conspectu Domini, et transferte impedimenta eorum: plus habet, et.

[Ib. 33.] Et dedit eis Moyses filiis Gad et filiis Ruben: plus habet, eis.

[Ib. XXXIII, 14.] Et non ibi erat aqua populo bibere: pro eo quod est, ad bibendum.

[Ib. 51.] Loquere filiis Israel, et dices ad eos: sufficere videtur, loquere filiis Israel.

[Ib. 52.] Et omnia idola fusilia eorum perdetis ea: plus habet, ea.

[Ib. XXXIV, 6.] Hoc erit vobis fines maris: non dixit, hi erunt vobis.

[Ib. 7. Et hoc erit vobis fines ad Aquilonem: eadem repetita locutio est.

[Ib. XXXV, 3.] Et erunt civitates eis habitare: pro eo quod dici solet, ad habitandum.

[Ib. 11.] Refugia erunt vobis fugere illo homicidam: quod usitate dici potest, ut fugiat illo homicida.

[Ib. 15.] Et incolae qui in vobis, istae civitates in refugium: singulari numero positum est incolae; id est, huic incolae qui in vobis, quoniam minus habet, est: non enim ait, qui in vobis est, notissima locutione, sed rariore in lingua latina quam in graeca.