|
Sed quas laudes quasve gratiarum actiones tibi referre valeamus, Deus
noster, qui nos etiam inter has tantas mortalitatis nostrae aerumnas
non desinis consolari mira visitatione gratiae tuae? Ecce me miserum
multis moeroribus plenum, dum vitae meae timeo, dum peccata mea
considero, dum judicium tuum formido, dum mortis horam cogito, dum
supplicia tartari horreo, dum opera mea qua districtione a te pensentur
ignoro, dum quo fine illa clausurus sim penitus nescio, dumque haec et
alia multa mecum sub corde retracto, consolaturus ades solita pietate,
Domine Deus, et inter has querelas, nimiosque ploratus ac profunda
cordis suspiria, assumis moestam et anxiam mentem super alta juga
montium ad areolas usque aromatum, et collocas me in loco pascuae secus
rivulos dulcium aquarum, ubi praeparas in conspectu meo mensam
multiplicis apparatus, quae fatigatum spiritum repauset, et cor triste
laetificet; quibus tandem refocillatus deliciis, multarum miseriarum
mearum oblitus, elevatus super altitudinem terrae, in te vera pace
quiesco .
|
|
