|
Pulcherrime Jesu Christe, rogo te per illam sacratissimam effusionem
pretiosi sanguinis tui quo redempti sumus, da mihi cordis contritionem
et lacrymarum fontem, praecipue dum preces et orationes tibi offero,
dum tuae laudis tibi psalmodiam decanto, dum mysterium nostrae
redemptionis, manifestum misericordiae tuae indicium, recolo vel
profero, dum sacris altaribus licet indignus assisto cupiens offerre
illud mirabile et coeleste sacrificium omni reverentia et devotione
dignum, quod tu, Domine Deus meus, sacerdos immaculate,
instituisti, et offerri praecepisti in commemorationem tuae charitatis
(Luc. XXII, 19), mortis scilicet et passionis, pro salute
nostra, pro quotidiana nostrae fragilitatis reparatione. Confirmetur
mens mea inter tanta mysteria dulcedine praesentiae tuae, sentiat te
sibi adesse, et laetetur coram te. Ignis qui semper luces, amor qui
semper ardes, dulcis Christe, bone Jesu, lumen aeternum et
indeficiens, panis vitae qui nos reficis, et in te non deficis;
quotidie comederis, et semper integer manes: resplende mihi, accende
me, illumina et sanctifica vas tuum, de malitia evacua, imple de
gratia et plenum conserva; ut ad salutem animae meae manducem cibum
carnis tuae, quatenus manducando te, vivam de te, vadam per te,
perveniam ad te, et repausem in te. O dulcedo amoris et amor
dulcedinis, comedat te venter meus, et nectare tui amoris repleantur
viscera mea, ut eructet mens mea verbum bonum. Charitas Deus meus,
qui mel dulce, lac niveum, cibus es grandium, fac me crescere in te,
ut sano palato possis manducari a me.
|
|
