|
Piissime Domine, qui sic nos amasti, salvasti, justificasti et
sublimasti; piissime Domine, quam dulcis est memoria tua! Quanto
magis in te meditor, tanto es mihi dulcior et amabilior. Idcirco
delectat me valde bona tua puro mentis intuitu, et dulcissimo pii
amoris affectu, in loco peregrinationis meae, juxta modulum meum,
interim quamdiu his fragilibus subsisto membris, considerare . Tuae
enim charitatis jaculo vulneratus sum, tuo vehementer desiderio
flagro, ad te pervenire cupio, te videre desidero. Idcirco super
custodiam meam stabo, et vigilantibus oculis psallam spiritu, psallam
et mente, et totis viribus meis te factorem et refectorem meum
collaudabo, polum penetrabo mente, et desiderio tecum ero: ut in
praesenti quidem miseria solo corpore tenear, tecum autem cogitatione
et aviditate atque omni desiderio sim semper; quatenus ibi sit cor
meum, ubi tu es thesaurus meus desiderabilis, incomparabilis,
multumque amabilis. Sed ecce, Deus meus piissime ac
misericordissime, dum tuae immensae bonitatis et pietatis gloriam
considerare volo, cor meum non sufficit: excedit enim omnem sensum
humanae mentis tuum decus, tua pulchritudo, tua virtus, tua gloria,
tua magnificentia, tua majestas, et tua charitas Sicut inaestimabilis
est tuae gloriae splendor, ita ineffabilis est aeternae tuae charitatis
benignitas, qua illos quos de nihilo creasti, adoptas in filios, et
tibi conjungis.
|
|
