|
O anima mea, si quotidie oporteret nos tormenta perferre, si ipsam
gehennam longo tempore tolerare, ut Christum in gloria sua videre
possemus, et sanctis ejus sociari; nonne dignum esset pati omne quod
triste est, ut tanti boni tantaeque gloriae participes haberemur?
Insidientur ergo daemones, parent suas tentationes, frangant corpus
jejunia, premant vestimenta , labores gravent, vigiliae exsiccent,
clamet in me iste, inquietet me ille, frigus incurvet, conscientia
murmuret, calor urat, caput doleat, pectus ardeat, infletur
stomachus, pallescat vultus, infirmer totus, deficiat in dolore vita
mea, et anni mei in gemitibus (Psal. XXX, 11), ingrediatur
putredo in ossibus meis, et subter me scateat, ut requiescam in die
tribulationis, et ascendam ad populum accinctum nostrum (Habac.
III, 16). Quae enim erit justorum gloria, quam grandis
sanctorum laetitia, cum unaquaeque facies fulgebit ut sol; cum
ordinibus distinctis populum suum Dominus in regno Patris sui coeperit
recensere, et meritis atque operibus singulorum promissa praemia
restituere, pro terrenis coelestia, pro temporalibus sempiterna, pro
modicis magna? Revera cumulus felicitatis erit, cum Dominus adducet
sanctos suos in visione paternae gloriae, et faciet in coelestibus
considere, ut sit omnia in omnibus.
|
|
