|
Magna res est amor, quo anima per semetipsam fiducialiter accedit ad
Deum, Deo constanter inhaeret, Deum familiariter percontatur,
consultatque de omni re. Anima quae amat Deum, nihil aliud potest
cogitare, nihil loqui: caetera contemnit, omnia fastidit; quidquid
meditatur, quidquid loquitur, amorem sapit, amorem redolet; ita amor
Dei eam sibi vindicavit. Qui vult habere notitiam Dei, amet.
Frustra accedit ad legendum, ad meditandum, ad praedicandum, ad
orandum, qui non amat. Amor Dei amorem animae parit, et eam
intendere sibi facit. Amat Deus ut ametur. Cum amat, nihil aliud
vult quam amari: sciens amore esse beatos qui se amaverint. Anima
amans cunctis suis renuntiat affectionibus, et tota soli incumbit
amori, ut possit respondere amori in redhibendo amore. Et cum se tota
effuderit in amorem, quantum est ad illud fontis perenne profluvium?
Non pari ubertate concurrunt amor et amans, anima et Deus, Creator
et creatura: tamen si ex toto se diligit, nihil deest ubi totum est.
Non timeat anima quae amat; paveat quae non amat. Anima amans fertur
votis, trahitur desideriis, dissimulat merita, majestati oculos
claudit, aperit voluptati, ponens se in salutari, et fiducialiter
agens in eo. Amore anima secedit et excedit a corporeis sensibus; ut
sese non sentiat, quae Deum sentit. Hoc fit cum mens ineffabili Dei
illecta dulcedine quodam modo sese sibi furatur, imo rapitur atque
labitur a se ipsa, ut Deo fruatur ad jucunditatem. Nihil tam
jucundum, nisi esset tam modicum. Amor dat familiaritatem Dei,
familiaritas ausum, ausus gustum, gustus famem. Anima quam tangit
amor Dei, nihil aliud potest cogitare, nihil desiderare: sed
frequenter suspirat dicens, Sicut cervus desiderat ad fontes aquarum,
ita desiderat anima mea ad te, Deus (Psal. XLI, 2).
|
|
