|
Tota spes mea est in morte Domini mei. Mors ejus meritum meum,
refugium meum, salus, vita et resurrectio mea: meritum meum,
miseratio Domini. Non sum meriti inops, quamdiu ille miserationum
oblitus non fuerit. Et si misericordiae Domini multae, multus ego
sum in meritis. Quanto ille potentior est ad salvandum, tanto ego
securior. Peccavi peccatum grande, et multorum sum mihi conscius
delictorum; nec sic despero, quoniam ubi abundaverunt delicta,
superabundavit et gratia. Qui de venia peccatorum suorum desperat,
negat Deum esse misericordem. Magnam injuriam Deo facit, qui de
ejus misericordia diffidit: quantum in se est, negat Deum habere
charitatem, veritatem et potestatem, in quibus tota spes mea
consistit, scilicet in charitate adoptionis, in veritate
promissionis, et in potestate redditionis . Murmuret jam quantum
voluerit insipiens cogitatio mea dicens, Quis enim es tu, et quanta
est gloria illa, quibusve meritis illam obtinere speras? Et ego
fiducialiter respondebo, Scio cui credidi, quia in charitate nimia
adoptavit me in filium, quia verax est in promissione, potens in
exhibitione, et licet ei facere quod vult: non possum terreri
multitudine peccatorum, si mors Domini in mentem venerit, quoniam
peccata mea illum vincere non possunt. Clavi et lancea clamant mihi,
quod vere reconciliatus sum Christo, si eum amavero. Longinus
aperuit mihi latus Christi lancea (Joan. XIX, 34), et ego
intravi, et ibi requiesco securus. Qui timet, amet; quoniam
charitas mittit foras timorem (I Joan. IV, 18). Nullum tam
potens est, tam efficax contra ardorem libidinis medicamentum, quam
mors Redemptoris mei. Extendit brachia sua in cruce, et expandit
manus suas paratus in amplexus peccatorum. Inter brachia Salvatoris
mei et vivere volo, et mori cupio. Ibi securus decantabo: Exaltabo
te, Domine; quoniam suscepisti me, nec delectasti inimicos meos
super me (Psal. XXIX, 2). Salvator noster caput inclinavit
in morte, ut oscula daret suis dilectis. Toties Deum osculamur,
quoties in ejus amore compungimur.
|
|
