|
O anima mea, insignita Dei imagine, redempta Christi sanguine,
desponsata fide, dotata spiritu, ornata virtutibus, deputata cum
Angelis, dilige illum a quo tantum dilecta es, intende illi qui
intendit tibi, quaere quaerentem te, ama amatorem tuum a quo tantum
amaris, cujus amore praeventa es, qui est causa amoris tui. Ipse est
meritum, ipse praemium, ipse fructus, ipse usus, ipse finis. Esto
sollicita cum sollicito, cum vacante vacans, cum mundo munda, cum
sancto sancta. Qualem te paraveris Deo, talis oportet ut appareat
tibi. Deus suavis et mitis, et multae misericordiae (Ps.
LXXXV, 5); suaves, mites, dulces, humiles et misericordes
requirit. Ama illum qui eduxit te de lacu miseriae, et de luto
faecis. Elige illum amicum tuum prae omnibus amicis tuis: qui, cum
omnia subtracta fuerint, solus tibi fidem servabit. In die sepulturae
tuae cum omnes amici tui recedent a te, ille te non derelinquet: sed
tuebitur a rugientibus praeparatis ad escam, et conducet te per ignotam
regionem, atque perducet ad plateas supernae Sion, et ibi collocabit
te cum Angelis ante faciem majestatis suae, ubi audies illud angelicum
melos, Sanctus, sanctus, sanctus, Dominus Deus sabaoth. Ibi est
canticum laetitiae, vox exsultationis et salutis, gratiarum actio, et
vox laudis, atque alleluia in perpetuum. Ibi est cumulus
felicitatis, supereminens gloria, superabundans laetitia et omnia
bona. O anima mea suspira ardenter, desidera vehementer, ut possis
pervenire in illam supernam civitatem, de qua tam gloriosa dicta sunt,
in qua sicut laetantium omnium habitatio est (Psal. LXXXVI, 3
et 7). Amore potes ascendere, amanti nihil est difficile, nihil
impossibile. Anima quae amat, ascendit frequenter, et currit
familiariter per plateas coelestis Jerusalem, visitando Patriarchas
et Prophetas, salutando Apostolos, admirando exercitus martyrum et
confessorum, chorosque virginum speculando. Coelum, terra, et omnia
quae in eis sunt, non cessant mihi dicere, ut amem Dominum Deum meum
.
|
|
