|
In quo amor Dei est, semper cogitat quando ad Deum perveniat,
quando mundum derelinquat, quando carnis corruptionem evadat, quando
veram pacem inveniat. Semper habet cor sursum, et desiderium in
superna elevatum. Quando sedet, quando ambulat, quando requiescit,
vel quando aliquid agit, cor a Deo non recedit; omnes ad amorem Dei
exhortatur, omnibus amorem Dei commendat, et quam dulcis sit Dei
amor, et quam malus et quam amarus sit amor saeculi, corde, ore, et
opere demonstrat. Deridet hujus saeculi gloriam, arguit
sollicitudinem; et quam stultum sit in his quae transeunt fiduciam
habere, ostendit. Miratur caecitatem hominum qui haec diligunt;
miratur etiam quomodo universa haec transitoria et caduca omnes non
derelinquunt. Omnibus existimat dulce quod sibi sapit, omnibus
placere quod diligit, omnibus manifestum quod cognoscit. Frequenter
Deum suum contemplatur, et in ejus contemplatione suaviter reficitur:
tanto felicius, quanto frequentius. Dulcis est enim semper ad
considerandum, ad amandum et laudandum semper suavis.
|
|
