|
Cor humanum, cor indigens, cor expertum aerumnas et miserias, imo
obrutum miseriis, quantum gauderes si his omnibus abundares?
Interroga intima tua, si capere possint gaudium suum de tanta
beatitudine sua. Sed certe si quis alius, quem omnino sicut te ipsum
amares, eamdem beatitudinem haberet, duplicaretur gaudium tuum; quia
non minus gauderes pro eo, quam pro te ipso. Si vero duo vel tres vel
multo plures idipsum haberent, tantumdem pro singulis, quantum pro te
ipso gauderes, si singulos sicut te ipsum amares. Ergo quid erit in
illa perfecta charitate innumerabilium beatorum Angelorum et hominum,
ubi nullus diliget alium minus quam se ipsum? Non enim aliter gaudebit
unusquisque pro singulis aliis, quam pro se ipso. Si ergo cor hominis
de tanto bono suo vix gaudium suum capiat, quomodo capax erit tot et
tantorum gaudiorum? Et utique, quantum quisque diligit aliquem,
tantum de bono ejus gaudet. Et sicut in illa beata felicitate
unusquisque sine comparatione plus amabit Deum, quam se et omnes alios
secum; ita plus gaudebit absque aestimatione de felicitate Dei, quam
de sua et omnium aliorum secum. Et si Deum sic diligent toto corde,
tota mente, tota anima, ut tamen totum cor, tota mens, tota anima
non sufficiat dignitati dilectionis; profecto sic gaudebunt toto
corde, tota mente, tota anima, ut tamen totum cor, tota mens, tota
anima non sufficiat plenitudini gaudii.
|
|
