|
Deus meus et Dominus meus, spes mea et gaudium cordis mei, dic
animae meae, si hoc est gaudium de quo nobis per Filium tuum dicis,
Petite, et accipietis; ut gaudium vestrum sit plenum (Joan.
XVI, 24). Inveni namque gaudium quoddam plenum, et plus quam
plenum. Pleno quippe corde, plena mente, plena anima, pleno toto
homine gaudio illo, adhuc supra modum supererit gaudium. Non ergo
totum illud gaudium intrabit in gaudentes, sed toti gaudentes intrabunt
in gaudium illud. Dic, Domine, dic servo tuo intus in corde meo,
si hoc est gaudium in quod intrabunt servi tui, qui intrabunt in
gaudium Domini sui. Sed certe gaudium illud quo gaudebunt electi
tui, nec oculus vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit
(Isai. LXIV, 4; I Cor. II, 9). Nondum ergo cogitavi
aut dixi, Domine, quantum gaudebunt electi tui. Utique tantum
gaudebunt, quantum amabunt; tantum amabunt, quantum cognoscent. Et
quantum te, Domine, cognoscent, quantum te amabunt? Certe nec
oculus vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit in hac
vita, quantum te cognoscent et amabunt in illa vita.
Oro te, Deus meus, cognoscam te, amem te, ut gaudeam de te; et si
non possum in hac vita ad plenum, vel proficiam de die in diem,
usquedum veniat illud ad plenum. Proficiat in me hic notitia tui, ut
ibi fiat plena; crescat in me hic amor tuus, ut ibi sit plenus; ut
hic gaudium meum sit in spe magnum, et ibi in re plenum. Deus verax,
peto ut accipiam quod promittis, ut gaudium meum sit plenum.
Meditetur inde interim mens mea, loquatur inde lingua mea, amet illud
cor meum, sermocinetur os meum, esuriat illud anima mea, sitiat illud
caro mea, desideret illud tota substantia mea, donec intrem in gaudium
Domini mei: qui est trinus et unus Deus benedictus in saecula.
Amen.
|
|
