CAPUT VIII. Vitae praesentis miseriae.

Regnum coelorum, regnum felicissimum, regnum carens morte, et vacans fine, cui nulla tempora succedunt per aevum; ubi continuus sine nocte dies nescit habere tempus, ubi victor miles donis ineffabilibus cumulatur,

utinam remissa peccatorum mole, me ultimum servorum Christi juberet divina pietas hanc carnis sarcinam deponere, ut in suae civitatis gaudia aeterna repausaturus transirem, sanctissimis supernorum civium choris interessem, cum beatissimis spiritibus gloriae Conditoris assisterem, praesentem Dei vultum cernerem, nullo mortis metu tangerer, de perpetuae immortalitatis incorruptione securus gauderem, et scienti omnia conjunctus omnem ignorantiae caecitatem amitterem, terrena cuncta parvi penderem, convallem lacrymarum istam intueri vel reminisci ulterius non dignarer; ubi vita laboriosa, vita corruptibilis, vita omni amaritudine plena, vita domina malorum, ancilla infernorum, quam humores tumidant , dolores extenuant, ardores exsiccant, aera morbidant, escae inflant, jejunia macerant, joci solvunt, tristitiae consumunt, sollicitudo coarctat, securitas hebetat, divitiae jactant, paupertas dejicit, juventus extollit, senectus incurvat, infirmitas frangit, moeror deprimit; ubi diabolus insidiatur, mundus adulatur, caro delectatur, anima excaecatur, totus homo conturbatur: et his tot et tantis malis mors furibunda succedit, vanisque gaudiis ita finem imponit; ut cum esse desierint, nec fuisse putentur.