|
Hucusque, omnipotens Trinitas, Deus unus, cordis mei inspector et
scrutator, confessus sum omnipotentiam majestatis tuae, et majestatem
omnipotentiae tuae: nunc autem qualiter humano generi subvenire
dignatus es in fine saeculorum, sicut corde credo ad justitiam, ita
ore coram te confiteor ad salutem. Tu quidem, Deus Pater, solus
nusquam legeris missus; de Filio autem tuo ita scribit Apostolus:
Cum autem venit plenitudo temporis, misit Deus Filium suum
(Galat. IV, 4). Cum dicit, misit, satis ostendit, quia in
hunc mundum missus advenit, cum de beata Maria semper virgine natus,
verus et perfectus homo in carne apparuit. Sed quid est, quod de illo
ille Evangelistarum praecipuus ait, In mundo erat, et mundus per
ipsum factus est (Joan. I, 10). Illuc ergo missus est per
humanitatem, ubi semper fuit et est per divinitatem. Quam videlicet
missionem opus esse totius sanctae Trinitatis toto corde credo, et ore
confiteor. Quomodo nos amasti, Pater sancte et bone, quantum nos
dilexisti, pie Conditor, qui etiam proprio Filio non pepercisti,
sed pro nobis impiis tradidisti illum? Subditus ille tibi usque ad
mortem, mortem autem crucis (Philipp. II, 8), tollens scilicet
chirographum peccatorum nostrorum, et affigens illud cruci (Coloss.
II, 14), crucifixit peccatum, et occidit mortem. Unus ille
inter mortuos liber (Psal. LXXXVII, 6), potestatem habens
ponendi animam suam, et iterum sumendi eam (Joan. X, 18), pro
nobis tibi victor et victima, et ideo victor, quia victima; pro nobis
tibi sacerdos et sacrificium, et ideo sacerdos, quia sacrificium.
Merito mihi spes valida in illo est, quia sanabis omnes languores meos
per eum qui sedet ad dexteram tuam, et interpellat pro nobis (Rom.
VIII, 34). Languores quippe mei, Domine, magni sunt et
multi, multi sunt et magni. Habet enim multa in me princeps mundi
hujus, scio et fateor; sed rogo te, libera me per sedentem ad
dexteram tuam Redemptorem nostrum, in quo nihil suum potuit invenire.
Per ipsum me justifica, qui peccatum non fecit, nec inventus est
dolus in ore ejus (I Petr. II, 22). Per ipsum caput
nostrum, in quo nulla est macula, libera membrum ejus, licet exiguum
et infirmum. Libera, quaeso, me a peccatis, vitiis, culpis et
negligentiis meis. Reple me tuis sanctis virtutibus, et fac me bonis
pollere moribus: fac me in sanctis operibus tuis propter nomen sanctum
tuum perseverare usque in finem secundum voluntatem tuam.
|
|
