|
O immensa pietas, o inaestimabilis charitas! Ut liberares servum,
tradidisti Filium. Deus factus est homo, ut perditus homo de
potestate daemonum erueretur. Quam benignissimus amator hominum
Filius tuus Deus noster, cujus piis visceribus non satis visum est,
ut se inclinaret factus homo de vera virgine Maria, nisi etiam subiret
crucis supplicium effuso sanguine propter nos et nostram salutem.
Venit pius Deus, venit pro pietate et bonitate sua, venit quaerere
et salvum facere quod perierat. Quaesivit ovem perditam; quaesivit,
et invenit, et in humeris suis reportavit ad caulas gregis (Luc.
XV, 4, 5), pius Dominus, et vere multum mitis pastor. O
charitas, o pietas! Quis audivit talia? Quis super tanta
misericordiae viscera non obstupescat? Quis non miretur, quis non
collaetetur? Propter nimiam charitatem tuam, qua nos dilexisti,
misisti Filium tuum in similitudinem carnis peccati, ut de peccato
damnaret peccatum; ut nos efficeremur justitia tua in ipso (Rom.
VIII, 3, 4). Ipse enim verus est agnus, agnus immaculatus,
qui abstulit peccata mundi; qui mortem nostram moriendo destruxit, et
vitam resurgendo reparavit.
Sed quid tibi retribuere possumus, Deus noster, pro tantis
beneficiis misericordiae tuae? quas laudes, quasve gratiarum
actiones? Etiamsi illa beatorum Angelorum scientia et potentia nobis
foret, nihil tamen dignum tantae pietati et bonitati tuae recompensare
valeremus. Si certe omnia membra corporis nostri verterentur in
linguas, ad rependendum tibi debitas laudes nequaquam sufficeret
exiguitas nostra. Supereminet enim omnem scientiam tua inaestimabilis
charitas, quam ostendisti nobis indignis pro sola bonitate et pietate
tua. Filius namque tuus Dominus noster, non Angelos, sed semen
Abrahae apprehendit (Hebr. II, 16), assimilatus nobis per
omnia, absque peccato.
Humanam itaque, non angelicam suscipiens naturam, et eam stola
sanctae resurrectionis et immortalitatis glorificans, vexit super omnes
coelos, super omnes choros Angelorum, super Cherubim et Seraphim,
collocans ad dexteram tuam. Hanc autem laudant angeli, adorant
Dominationes, et omnes Virtutes coelorum tremunt super se hominem
Deum. Haec nempe est mihi tota spes omnisque fiducia. Est enim in
ipso Jesu Christo Domino nostro uniuscujusque nostrum portio, caro
et sanguis. Ubi ergo portio mea regnat, ibi me regnare credo. Ubi
caro mea glorificatur, ibi gloriosum me esse cognosco. Ubi sanguis
meus dominatur, ibi dominari me sentio. Quamvis peccator sim, de hac
communione gratiae non diffido. Et si peccata mea prohibent,
substantia mea requirit. Et si delicta mea me excludunt, naturae
communio non repellit. Non enim tam immitis est Dominus, ut
obliviscatur hominis, et non meminerit ipsius quem ipse gestat; ut
quem mei causa susceperit, ejus non me causa requirat. Mitis certe et
valde benignus est Dominus Deus noster, et diligit carnem suam,
membra sua, viscera sua, in ipso Deo et Domino nostro Jesu Christo
dulcissimo, benignissimo atque clementissimo: in quo jam
resurreximus, jam coelos conscendimus, jam in coelestibus consedemus.
Caro nostra nos diligit: habemus autem praerogativam sanguinis nostri
in ipso. Sumus vero membra ejus et caro ejus. Ipse denique est caput
nostrum, ex quo totum corpus, sicut scriptum est, Os ex ossibus
meis, et caro de carne mea; et, Erunt duo in carne una (Gen.
II, 23, 24); et, Nemo unquam carnem suam odio habet, sed
fovet et diligit eam. Mysterium hoc magnum est: ego dico, in
Christo et in Ecclesia (Ephes. V, 29, 32), ait
Apostolus.
|
|
