CAPUT XVIII. Precatio ad Christum. Quid ipse sit nobis. Necessitas ei per amorem adhaerendi. Amor Christi domus Dei recordatione accenditur.

Tu Deus meus vivus et verus, pater meus sanctus, Dominus meus pius, rex meus magnus, pastor meus bonus, magister meus unus, abjutor meus opportunus, dilectus meus pulcherrimus, panis meus vivus; sacerdos meus in aeternum, dux meus ad patriam, lux mea vera, dulcedo mea sancta, via mea recta, sapientia mea praeclara, simplicitas mea pura, concordia mea pacifica, custodia mea tuta, portio mea bona, salus mea sempiterna, misericordia mea magna, patientia mea robustissima, victima mea immaculata, redemptio mea sancta, spes mea futura charitas mea perfecta, resurrectio mea sancta, vita mea aeterna, exsultatio et visio mea beatissima sine fine mansura. Te deprecor, supplico et rogo, ut per te ambulem, ad te perveniam, in te requiescam, qui es via, veritas et vita (Joan. XIV, 6), sine qua nemo venit ad Patrem: te enim desidero dulcissimum et pulcherrimum Dominum.

O splendor paternae gloriae, qui sedes super Cherubim, et intueris abyssum, lumen veridicum, lumen illuminans, lumen indeficiens, in quod desiderant Angeli prospicere (I Petr. I, 12); ecce cor meum coram te, discute tenebras ejus, ut amoris tui claritate plenius perfundatur. Da mihi te, Deus meus, redde mihi te: en amo te, et si parum est, amem validius. Non possum metiri ut sciam quantum desit mihi amoris tui ad id quod satis est, ut currat vita mea in amplexus tuos, nec avertatur donec abscondatur in abscondito vultus tui. Hoc tantum scio, quia mala mihi est praeter te, Domine, non solum extra me, sed in me ipso, et omnis copia quae Deus meus non est, egestas mihi est. Bonum namque, quod neque in melius, neque in deterius commutari potest, tu solus es; quia solus simpliciter es: cui non est aliud vivere, et aliud beate vivere, quia tua beatitudo tu es. Creatura vero tua, cui est aliud vivere, et aliud beate vivere, omne quod vivit, et quod beate vivit, non debet nisi gratiae tuae. Et ideo nos egemus te, non tu nobis: quia si omnino non essemus, nihil tibi deesset ad bonum quod tu es. Tibi itaque Domino nostro semper adhaerere necesse habemus, ut per continuum auxilium gratiae tuae sancte et pie et recte vivere valeamus. Pondere siquidem fragilitatis nostrae deorsum trahimur; dono autem tuo accendimur, et sursum ferimur; inardescimus, et imus; ascendimus ascensiones in corde, et cantamus canticum graduum. Igne tuo, igne tuo bono inardescimus, et imus. Quo jam sursum imus? Ad pacem Jerusalem: quoniam jucundatus sum in his quae dicta sunt mihi, in domum Domini ibimus (Psal. CXXI, 1). Illic collocavit nos voluntas bona, ut nihil velimus aliud quam permanere illic in aeternum.

Sed quia dum sumus in corpore, peregrinamur a te (II Cor. V, 6), Domine; non habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus (Hebr. XIII, 14), noster autem municipatus in coelis est: ideo duce gratia tua ingredior in cubile cordis mei, et canto tibi amatoria, rex meus et Deus meus, gemens inenarrabiles gemitus in loco peregrinationis meae (Psal. CXVIII, 54), ubi cantabiles factae sunt mihi justificationes tuae. Et recordans Jerusalem, extento in eam sursum corde, Jerusalem patriam meam, Jerusalem matrem meam, teque super eam regnatorem, illustratorem, patrem, tutorem, patronum, rectorem, pastorem, castas et fortes delicias, solidum gaudium, ot omnia bona ineffabilia, simul omnia, quia unum summum et verum bonum: et non avertar, donec in ejus pacem matris charissimae, ubi sunt primitiae spiritus mei, colligas totum quod sum a dispersione et deformitate hac, et conformes atque confirmes in aeternum, Deus meus misericordia mea.