|
Haec est domus tua, Deus, non terrena, neque ulla coelesti mole
corporea, sed spiritualis et particeps aeternitatis tuae, quia sine
labe manet in aeternum. Statuisti eam in saeculum saeculi, praeceptum
posuisti, et non praeteribit (Psal. CXLVIII, 6) Non tamen
tibi Deo coaeterna, quia non sine initio; facta est enim. Prior
quippe omnium creata est sapientia (Eccli. I, 4); non utique tu
illa Sapientia Patri Deo plane coaeterna et aequalis, per quam
creata sunt omnia, et in quo Principio factum est coelum et terra
(Gen. I, 1): sed profecto sapientia quae creata est,
spiritualis natura scilicet, quae contemplatione luminis lumen est;
dicitur enim et ipsa, quamvis creata, sapientia. Sed quantum distat
inter lumen illuminans, et lumen quod illuminatur, tantum differt
inter te summam sapientiam quae creas, et istam quae creata est; sicut
inter justitiam justificantem, quae tu, Deus noster, es, et
justitiam quae justificatione facta est. Nam et nos sumus dicti
justitia Dei Patris in se Filio ejus Domino nostro (II Cor.
V, 21), testante Apostolo. Ergo quia prior omnium creata est
quaedam sapientia quae creata est (Eccli. I, 4), mens rationalis
et intellectualis, castae civitatis tuae, matris nostrae, quae sursum
est, et libera est (Galat. IV, 26) et aeterna in coelis
(quibus coelis, nisi qui te laudant coeli coelorum? quia hoc est et
coelum coeli Domino [Psal. CXIII, 16]), etsi non
invenimus tempus ante illam, quae creaturam temporis antecedit, quia
prior omnium creata est; ante illam tamen es tu Deus aeternus,
creator omnium, a quo facta sumpsit exordium, quamvis non temporis,
quia nondum erat tempus, ipsius tamen conditionis suae. Unde ita est
abs te Deo nostro, ut aliud sit plane quam tu. Licet nec ante
illam, nec in illa inveniamus tempus (est enim idonea faciem tuam
semper videre, nec uspiam deflectitur ab ea; quo fit ut nulla
mutatione varietur): inest tamen ei ipsa mutabilitas, qua
tenebresceret et frigesceret, nisi amore grandi cohaerens tibi tanquam
semper meridies luceret et ferveret ex te. Denique tam casto amore
cohaeret tibi Deo vero et vere aeterno, ut quamvis tibi non sit
coaeterna, in nullius tamen temporis varietates et vicissitudines a te
se resolvat et defluat, sed in tui solius verissima contemplatione
requiescat. Quoniam tu, Deus, diligenti te quantum praecipis,
ostendis te, et sufficit ei. Unde non declinat a te, nec a se: sed
semper in eodem statu manet, te indesinenter videndo, te indeficienter
amando, verum lumen et castum amorem.
O beata ista sublimis creatura creaturarum maxima, beata inhaerendo
semper beatitudini tuae! Felix haec et nimium felix te sempiterno
inhabitatore atque illustratore suo. Nec invenio quid libentius
appellandum existimem, coelum coeli Domino, quam domum tuam
contemplantem delectationem tuam, sine defectu egrediendi in aliud;
mentem puram, concordissime unam, stabilimentum pacis beatorum
spirituum, in coelestibus super ista coelestia.
Unde intelligat anima cujus peregrinatio longinqua facta est, si jam
sitit tibi, si jam factae sunt ei lacrymae suae panis (Psal.
XLI, 4), si jam petit unam, et hanc requirit, ut inhabitet in
domo tua per omnes dies vitae suae (Psal. XXVI, 4). (Et
quae vita ejus nisi tu? et qui dies tui, nisi aeternitas tua, sicut
anni tui qui non deficiunt? [Psal. CI, 28])? hinc ergo
intelligat anima quae potest quam longe super omnia tempora sis
aeternus, quando domus tua, quae peregrinata non est, quamvis tibi
non sit coaeterna, indesinenter tamen et indeficienter cohaerendo
tibi, nullam temporum patitur varietatem: teque semper
perseverantissima castitate hauriens, mutabilitatem suam nusquam et
nunquam exserit, et te sibi praesente, ad quem toto affectu se tenet,
non habens futurum quod exspectet, nec in praeteritum trajiciens quod
meminerit, per nullas vices variatur, et in nulla tempora extenditur.
|
|
