|
O domus luminosa et speciosa, dilexi decorem tuum, et locum
habitationis gloriae Domini mei fabricatoris et possessoris tui. Tibi
suspiret peregrinatio mea, nocte ac die tibi inhiet cor meum, tibi
intendat mens mea, ad societatem beatitudinis tuae pervenire desideret
anima mea. Dico ei qui fecit te, ut possideat me in te, quia ipse
fecit et me. Imo tu dic, tu roga ut dignum me faciat participatione
gloriae tuae. Sanctam enim societatem tuam, et mirabilem
pulchritudinem tuam non per meritum requiro, sed per sanguinem ejus quo
redemptus sum, adipisci non despero: tantum adjuvent me merita tua,
subvenient pravitati meae sanctae et piissimae et purissimae orationes
tuae, quae inefficaces apud Deum nullatenus esse possunt. Erravi,
fateor, sicut ovis perdita (Psal. CXVIII, 176), et
incolatus meus prolongatus est (Psal. CXIX, 5): atque procul
projectus sum a facie Domini Dei mei in hanc exsilii caecitatem. Ubi
expulsus a paradisi gaudiis deploro quotidie mecum super miserias
captivitatis meae lugubre carmen ingentesque lamentationes, dum
recordor tui, mater Jerusalem, dum statui pedes meos in atriis tuis,
sancta et decora Sion, necdum in interiora tua conspicere in propatulo
valens: sed in humeris pastoris mei, structoris tui, spero me
reportari tibi, ut tripudiem in te cum illo inenarrabili gaudio, quo
laetantur illi qui tecum sunt coram ipso Deo et Salvatore nostro, qui
solvit inimicitias in carne sua, et pacificavit omnia quae in coelis
sunt, et quae in terra, sanguine suo. Ipse enim est pax nostra, qui
fecit utraque unum (Ephes. II, 14): qui duos ex adverso
venientes conjungens in se, beatitudinis tuae permanentem felicitatem
pari modo et eadem mensura se nobis daturam promisit, dicens, Erunt
aequales Angelis Dei in coelis (Matth. XXII, 30). O
Jerusalem domus Dei aeterna, post Christi dilectionem tu esto
laetitia et consolatio nostra: dulcis memoria tui beati nominis sit
relevatio moeroris taediorumque nostrorum.
|
|
