|
Taedet enim me, Domine, valde vitae hujus, et istius aerumnosae
peregrinationis. Vita haec vita misera, vita caduca, vita incerta,
vita laboriosa, vita immunda, vita domina malorum, regina
superborum, plena miseriis et erroribus, quae non est vita dicenda,
sed mors, in qua momentis singulis morimur, per varios mutabilitatis
defectus diversis generibus mortium. Numquid quod vivimus in hoc
mundo, dicere possumus vitam? quam humores tumidant, dolores
extenuant, ardores exsiccant, aera morbidant, escae inflant, jejunia
macerant, joci dissolvunt, tristitiae consumunt, sollicitudo
coarctat, securitas hebetat, divitiae inflant, paupertas dejicit,
juventus extollit, senectus incurvat, infirmitas frangit, moeror
deprimit. Et his malis omnibus mors furibunda succedit, simulque
cunctis gaudiis istius miserrimae vitae ita finem imponit, ut cum esse
desierint, non fuisse putentur. Mors ista vitalis, et vita
mortalis, licet his aliisque sit respersa amaritudinibus, proh dolor,
quamplurimos suis capit illecebris, et quantos suis falsis
promissionibus decipit! Et cum ita per se sit falsa et amara, ut
etiam suos caecos amatores latere non valeat: tamen infinitam stultorum
multitudinem aureo calice, quem in manu habet, potat et prorsus
inebriat. Felices illi, et ipsi rari, qui familiaritatem ejus
refugiunt, perfunctoria gaudia spernunt, societatem abjiciunt, ne cum
pereunte deceptrice quandoque perire cogantur.
|
|
