|
Felix anima quae terreno resoluta carcere libera coelum petit! Secura
est et tranquilla, non timet hostem neque mortem; habet enim semper
praesentem, cernitque indesinenter pulcherrimum Dominum cui servivit,
quem dilexit, et ad quem tandem laeta et gloriosa pervenit. Hanc vero
tantae beatitudinis gloriam nulla dies minuet, nullus improbus poterit
auferre. Viderunt eam filiae, et beatissimam praedicaverunt: reginae
et concubinae laudaverunt eam (Cant. VI, 8), dicentes, Quae
est ista, quae ascendit de deserto, deliciis affluens, innixa super
dilectum suum (Id. VIII, 5)? Quae est ista, quae
progreditur sicut aurora consurgens, pulchra ut luna, electa ut sol,
terribilis ut castrorum acies ordinata (Id. VI, 9)? Quam laeta
exit, festina currit, cum dilectum suum sibi dicentem attonitis
auribus audit: Surge, amica mea , speciosa mea, et veni: jam enim
hiems transiit, imber abiit et recessit, flores apparuerunt, tempus
putationis advenit. Vox turturis audita est in terra nostra, ficus
protulit grossos suos, florentes vineae dederunt odorem. Surge,
propera, amica mea, formosa mea, columba mea in foraminibus petrae,
in caverna maceriae, ostende mihi faciem tuam, sonet vox tua in
auribus meis. Vox enim tua dulcis, et facies tua decora (Id.
II, 10-14). Veni, electa mea, speciosa mea, columba mea,
immaculata mea, sponsa mea: veni, et ponam in te thronum meum, quia
concupivi speciem tuam. Veni ut laeteris in conspectu meo cum Angelis
meis, quorum societas tibi a me repromissa est. Veni post multa
pericula et labores, intra in gaudium Domini tui, quod nemo tollet a
te.
|
|
