|
Quanquam autem illa summa et incommutabilis essentia, lux vera, lux
indeficiens, lux Angelorum a nemine conspici valeat in hac vita, quod
solum praemium sanctis reservatur in coelesti gloria; illud tamen
credere et intelligere, et sentire et desideranter inhiare, quodammodo
illam cernere est atque tenere.
Sonet itaque vox super Angelos, et homo intenta mente contempletur
Deum, verbis quibus potest suas illi dicat laudes. Justum namque est
ut creatura laudet Creatorem; ipse enim nos fecit ad laudandum se,
quamvis nostris non indigeat laudibus. Est autem virtus
incomprehensibilis, nullius indigens, ipse sibi sufficiens. Magnus
Dominus noster, et magna virtus ejus, et sapientiae ejus non est
numerus (Psal. CXLVI, 5): magnus Dominus, et laudabilis
valde (Psal. XCV, 4). Hunc itaque mens diligat, lingua
canat, manus scribat, atque in his sanctis studiis fidelis animus se
totum exerceat. Hujus videlicet coelestis theoriae suavissimis dapibus
vir desideriorum, et coelestium contemplator assidue reficiatur: ut
hoc coelesti pabulo saginatus clamet clamore magno, clamet totis
medullis cordis, clamet in jubilo, et ardentissimo mentis desiderio
dicat:
|
|
