|
Te decet laus, te decet hymnus, tibi omnes Angeli, tibi coeli et
universae potestates hymnos dicunt, et laudes indesinenter concinunt,
utpote creatori creaturae, Domino servi, regi milites: te sanctam et
individuam Trinitatem omnis creatura magnificat, omnis spiritus
landat. Tibi sancti et humiles corde, tibi spiritus et animae
justorum, tibi omnes superni cives et cuncti beatorum spirituum
ordines, gloriam et honorem suppliciter adorantes concinunt sine fine.
Laudant te, Domine, illi superni cives magnifice et mirabiliter:
laudet te homo, magna portio creaturae tuae.
Sed et ego peccator homuncio, desiderio magno laudare te cupio, amare
te opto amore praecipuo. Deus meus, vita mea, fortitudo et laudatio
mea, dignare me laudare te. Da mihi lumen in corde, verbum in ore:
ut cor meum meditetur gloriam tuam, et lingua mea tota die cantet
laudes tuas. Sed quia non est pulchra laus in ore peccatoris
(Eccli. XV, 9), et quia vir pollutus labiis ego sum (Isai.
VI, 5); munda, obsecro, os meum ab omni inquinamento.
Sanctifica me, sanctificator omnipotens, interius et exterius, et
fac me dignum laudibus tuis. Suscipe benigne et acceptabiliter de manu
cordis, de mentis amore suscipe sacrificium labiorum meorum, fiat
acceptabile in conspectu tuo, et ascendat ad te in odorem suavitatis.
Memoria tua sancta, et dulcedo tua beatissima possideat totam animam
meam, atque in invisibilium amorem rapiat eam. Transeat de
visibilibus ad invisibilia, de terrenis ad coelestia, de temporalibus
ad aeterna: pertranseat, et videat visionem mirabilem.
O aeterna veritas, et vera charitas, et chara aeternitas, tu es
Deus meus: tibi suspiro nocte ac die, tibi inhio, tibi intendo, ad
te pervenire desidero. Qui novit te, novit veritatem, novit
aeternitatem. Tu veritas, super omnia praesides: quem videbimus
sicuti es (I Joan. III, 2), cum pertransierit haec vita caeca
et mortalis, in qua dicitur nobis, Ubi est Deus tuus? Et ego
dico, Deus meus ubi es ? Respiro in te paululum, cum effundo super
me animam meam in voce exsultationis et confessionis soni festivitatem
celebrantis: et adhuc tristis est, quia relabitur et fit abyssus, vel
quin potius sentit se adhuc esse abyssum. Dicit ei fides mea, quam
accendisti in nocte ante pedes meos, Quare tristis es, anima mea, et
quare conturbas me? Spera in Domino, lucerna pedibus meis verbum
ejus: spera, et persevera, donec transeat nox mater iniquorum, donec
transeat ira Domini, cujus fuimus aliquando filii; fuimus enim
aliquando tenebrae: donec transeant istae penitus , quarum residua
adhuc trahimus in corpore propter peccatum mortuo, donec aspiret dies,
et removeantur umbrae, spera in Domino. Mane astabo, et
contemplabor, semperque confitebor ei. Mane astabo, et videbo
(Psal. V, 5) salutare vultus mei, Deum meum, qui vivificabit
mortalia corpora nostra propter spiritum qui habitat in nobis (Rom.
VIII, 11): ut jam simus lux, dum adhuc spe salvi facti sumus,
et filii lucis, et filii diei, non noctis neque tenebrarum (I
Thess. V, 5). Fuimus enim aliquando tenebrae, nunc autem lux in
te, Deus noster (Ephes. V, 8): et tamen adhuc per fidem,
necdum per speciem. Spes quae videtur, non est spes (Rom.
VIII, 24).
Laudent te, Domine, illi populi Angelorum tuorum immortales, et
glorificent nomen tuum supercoelestes Virtutes, quae non habent opus
legere hanc scripturam nostram, et cognoscere te sanctam et individuam
Trinitatem. Vident enim faciem tuam semper, et ibi legunt sine
syllabis temporum quid velit aeterna voluntas tua. Legunt, eligunt,
et diligunt. Semper legunt, et nunquam praeterit quod legunt.
Eligendo et diligendo legunt ipsam incommutabilitatem consilii tui.
Non clauditur codex eorum, nec plicabitur liber eorum; quia tu ipse
illis hoc es, et eris in aeternum. O beatae nimium illae coelorum
Virtutes, quae laudare te possunt sancte et purissime cum nimia
dulcedine et ineffabili exsultatione! Inde laudant, unde gaudent,
quia semper vident unde gaudere valeant et laudare. Nos vero mole
carnis pressi, et procul a vultu tuo in hac peregrinatione positi,
atque per mundanas varietates distenti, digne laudare nequimus: per
fidem enim ambulamus, necdum per speciem : illi vero angelici spiritus
per speciem, non per fidem. Haec enim causa facit, ut multo aliter
laudemus quam illi. Sed licet diversis modis laudes dicamus; tu tamen
unus es Deus creator omnium, cui sacrificium laudis in coelo et in
terra offertur. Perventuri tamen sumus misericordia tua ad eorum
consortium, cum quibus te semper videbimus, et sine fine laudabimus.
Tribue, Domine, ut donec in hoc fragili corpore positus sum, laudet
te cor meum, laudet te lingua mea: et omnia ossa mea dicant,
Domine, quis similis tui? Tu es Deus omnipotens, quem trinum in
personis, et unum in substantia deitatis colimus et adoramus, Patrem
ingenitum, Filium de Patre unigenitum, de utroque procedentem et in
utroque permanentem Spiritum sanctum, sanctam et individuam
Trinitatem, unum Deum omnipotentem: qui, cum non essemus, potenter
fecisti nos; et cum perditi fuissemus culpa nostra, pietate et
bonitate tua mirabiliter recuperasti nos. Ne sinas nos esse,
obsecro, ingratos tantis beneficiis, et indignos tam multis
miserationibus. Te deprecor, supplico et rogo, auge fidem, auge
spem, auge charitatem. Fac nos per gratiam tuam semper et in fide
stabiles, et in opere efficaces; ut per fidem rectam et condigna fidei
opera ad vitam te miserante perveniamus aeternam: ut ibi videntes
gloriam tuam sicuti est, adoremus majestatem tuam, et dicamus pariter
quos dignos feceris videre immensam pulchritudinem tuam, Gloria Patri
qui fecit nos, gloria Filio qui redemit nos, gloria Spiritui sancto
qui sanctificavit nos, gloria summae et individuae Trinitati, cujus
opera inseparabilia sunt, cujus imperium sine fine manet. Te decet
laus, te decet hymnus, tibi debetur omnis gloria. Tibi benedictio et
claritas, tibi gratiarum actio, tibi honor, virtus et fortitudo Deo
nostro in saecula saeculorum. Amen.
|
|
