CAPUT XXXVII. Precatio ad Christum Dei desiderio flagrans. Homo eget duplici cibo. Gemitus animae sitientis Deum. Contemplationis pennas interim petit, et ut sileat sibi quidquid creatum est. Precatur charitatis vulnus. Omnem hic respuit consolationem.

Jesu Domine, Jesu pie, Jesu bone, qui mori dignatus es propter peccata nostra, et resurrexisti propter justificationem nostram, rogo te per gloriosam resurrectionem tuam, resuscita me de sepulcro vitiorum et peccatorum omnium, et da mihi quotidie partem in resurrectione prima, ut in resurrectione tua merear veraciter percipere portionem. Dulcissime, benignissime, amantissime, charissime, pretiosissime, desiderantissime, amabilissime, pulcherrime, ascendisti in coelum cum triumpho gloriae, sedes ad dexteram Patris. Rex potentissime, trahe me sursum ad te; curram post te in odore unguentorum tuorum, curram et non deficiam, te trahente, te ducente, me currente . Trahe os sitientis te animae in superna fluenta aeternae satietatis; imo trahe ad te fontem vivum, ut inde pro captu meo bibam, inde semper vivam. Deus meus vita mea. Tu enim dixisti ore tuo sancto et benedicto, Si quis sitit, veniat ad me, et bibat (Joan. VII, 37). Fons vitae, da sitienti animae semper bibere ex te, ut secundum sanctam et veridicam promissionem tuam de ventre meo fluant aquae vivae (Ibid., 38). Fons vitae, reple mentem meam torrente voluptatis tuae, et inebria cor meum sobria ebrietate amoris tui: ut obliviscar quae vana sunt et terrena, et te solum jugiter habeam in memoria mea, sicut scriptum est: Memor fui Dei, et delectatus sum (Psal. LXXVI, 4). Da mihi Spiritum sanctum tuum , quem significabant illae aquae, quas sitientibus daturum te promiseras: da, quaeso, toto desiderio et omni studio tendere, quo te ascendisse post resurrectionem die quadragesimo credimus: ut in praesenti quidem miseria solo tenear corpore, tecum autem sim cogitatione semper et aviditate; ut ibi sit cor meum, ubi tu es, thesaurus meus desiderabilis et incomparabilis multumque amabilis. In hoc enim magno hujus vitae diluvio, ubi circumflantibus agitamur procellis, non invenitur fida statio et locus eminentior, ubi pes columbae aliquatenus valeat requiescere. Nusquam tuta pax, nusquam secura quies; ubique bella et lites, ubique hostes , foris pugnae, intus timores.

Et quia altera pars sumus coeli, altera terrae, corpus quod corrumpitur aggravat animam. Idcirco animus meus socius et amicus meus, fatigatus veniens de via, languet et jacet, et discissus atque laceratus ab ipsis quas transierat vanitatibus, esurit et sitit valde; non habeo quod ponam ante illum, pauper sum et mendicus: tu, Domine Deus meus, dives omnium bonorum, et dapium supernae satietatis opulentissime largitor, da lasso cibum, collige dispersum, redintegra scissum. En stat ad ostium et pulsat; obsecro per viscera misericordiae, quibus visitasti nos oriens ex alto, aperi pulsanti misero manu pietatis tuae , et jube propitiabili dignatione ut ingrediatur ad te, requiescat in te, reficiatur de te vivo coelestique pane, quo satiatus resumptis viribus ad superiora conscendat, et de hac valle lacrymarum penna sancti desiderii raptus, ad coelestia gaudia volitet. Assumat, Domine, assumat, rogo, spiritus meus pennas ut aquilae, volet et non deficiat, volet et perveniat usque ad decorem domus tuae, et locum habitationis gloriae tuae: ut ibi super mensam refectionis civium supernorum pascatur de occultis tuis in loco pascuae tuae, juxta fluenta plenissima. Requiescat in te, Deus meus, cor meum, cor mare magnum tumens fluctibus. Tu qui imperasti ventis et mari, et facta est tranquillitas magna (Matth. VIII, 26), veni et gradere super fluctus cordis mei, ut tranquilla et serena fiant omnia mea: quatenus unum bonum meum amplectar te, et dulce lumen oculorum meorum contempler te sine tumultuantium cogitationum caeca caligine. Confugiat, Domine, mens mea sub umbra alarum tuarum ab aestibus cogitationum hujus saeculi: ut in tui refrigerii temperamento absconsa, laetabunda cantet et dicat: In pace in idipsum dormiam et requiescam (Psal. IV, 9). Dormiat, obsecro, Deus meus, dormiat memoria mea ab omnibus quae sub coelo sunt, vigilans in te, sicut scriptum est, Ego dormio, et cor meum vigilat. Sit tuta, sit semper secura sub pennis protectionis tuae anima mea, Deus meus. Maneat in te, et foveatur semper a te. Contempletur te in mentis excessu, et cantet laudes tuas in jubilatione. Et haec dulcia dona tua sint inter hos turbines consolatio mea interim, donec veniam ad te pacem veram, ubi non est arcus, scutum, gladius et bellum; sed est summa et certa securitas, et secura tranquillitas, et tranquilla securitas, et jucunda felicitas, et felix aeternitas, et aeterna beatitudo, et beata tui visio et laudatio in saecula saeculorum. Amen.

Christe Domine, virtus et sapientia Patris, qui ponis nubem ascensum tuum, qui ambulas super pennas ventorum, qui facis angelos tuos spiritus, et ministros tuos ignem urentem, obsecro; et suppliciter rogo, da praepetes pennas fidei, da celeres alas virtutum, quibus evectus aeterna et coelestia valeam contemplari. Adhaereat, quaeso, anima mea post te, et suscipiat me dextera tua. Sustollat me super altitudine terrae, et cibet me illa coelesti haereditate, cui suspirat peregrinatio mea die ac nocte. Et quia moribunda membra vigorem animae hebetant;

ut superno lumine irradiata, terram despiciat, coelum aspiciat, peccata odiat, justitiam diligat. Quid enim pulchrius, quidve dulcius, quam inter tenebras hujus vitae multasque amaritudines, divinae dulcedini inhiare, et aeternae beatitudini suspirare, illicque teneri mentem, ubi vera haberi gaudia certissimum est?

Dulcissime, benignissime, amantissime, charissime, pretiosissime, desiderantissime, amabilissime, pulcherrime, quando te videbo? quando apparebo ante faciem tuam? quando satiabor de pulchritudine tua? quando educes me de hoc carcere tenebroso, ut confitear nomini tuo, ita ut deinceps non compungar? quando transibo in illam admirabilem et pulcherrimam domum tuam, ubi personat vox laetitiae et exsultationis in tabernaculis justorum? Beati qui habitant in domo tua, in saeculum saeculi laudabunt te (Psal. LXXXIII, 5). Beati et vere beati, quos elegisti jam et assumpsisti in illam coelestem haereditatem. Ecce sancti tui, Domine, florent ante te sicut lilium. Replentur enim ab ubertate domus tuae, et torrente voluptatis tuae potas eos (Psal. XXXV, 9): quoniam tu es fons vitae, et in lumine tuo vident lumen, usque adeo ut ipsi, videlicet lumen illuminatum per te Deum lumen illuminans, sicut sol effulgeant in conspectu tuo. Quam mira, quam pulchra, quam acceptabilia sunt domus tuae habitacula! Domine virtutum, concupiscit intrare in ea haec peccatrix anima mea. Domine, dilexi decorem domus tuae, et locum habitationis gloriae tuae (Psal. XXV, 8). Unam petii a te, hanc requiram, ut inhabitem in domo tua omnibus diebus vitae meae (Psal. XXVI, 4). Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum, ita desiderat anima mea ad te, Deus. Quando veniam, quando parebo, quando videbo Deum meum, quem sitit anima mea (Psal. XLI, 2)? Quando videbo eum in terra viventium? In ista enim terra morientium mortalibus oculis videri non potest. Quid faciam miser ego gravatus compede mortalitatis meae, quid faciam? Dum sumus in corpore, peregrinamur a Domino (II Cor. V, 6). Non habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus (Hebr. XIII, 14): noster autem municipatus in coelis est. Hei mihi! quia incolatus meus prolongatus est, habitavi cum habitantibus Cedar; multum incola fuit anima mea (Psal. CXIX, 5, 6). Quis dabit mihi pennas sicut columbae, et volabo, et requiescam (Psal. LIV, 7)? Nihil mihi tam dulce, quam cum Domino meo esse. Mihi autem adhaerere Deo bonum est (Psal. LXXII, 28).

Da mihi, Domine, donec his fragilibus subsisto membris, tibi adhaerere: sicut scriptum est, Qui adhaeret Domino, unus spiritus est (I Cor. VI, 17). Praebe mihi, rogo, contemplationis pennas, quibus indutus ad te volitem sursum. Et quia omne sinistrum deorsum jacet, tene mentem meam, ne ad ima tenebrosae vallis corruat; ne interveniente umbra terrae, a te vero justitiae sole separetur, et obducta tenebris nebulae prohibeatur alta respicere. Idcirco sursum tendo ad pacis, gaudii lucisque delectabilem et serenissimum statum. Tene cor meum manu tua; quia sine te ad altiora non rapitur. Illuc festino, ubi summa pax regnat, et jugis tranquillitas rutilat. Tene et rege spiritum meum, et assume illum secundum voluntatem tuam; ut te duce ascendat in illam regionem ubertatis, ubi pascis Israel in aeternum pabulo veritatis; ut ibi vel rapida cogitatione attingat te summam sapientiam super omnia manentem, cuncta scientem , et omnia gubernantem.

Sed volitanti ad te animae multa sunt quae obstrepunt: jussu tuo, Domine, conticescant mihi omnia; ipsa mihi sileat anima; transeat omnia quae creata sunt; transeat et se, et perveniat ad te, atque in te solo Creatore omnium oculos fidei figat: tibi inhiet, tibi intendat, te meditetur, te contempletur, te sibi ante oculos ponat, te sub corde revolvat summum et verum bonum, et gaudium sine fine mansurum.

Multae denique sunt contemplationes, quibus anima tibi devota mirabiliter pascitur: sed in nulla earum ita requiescit et delectatur anima mea, sicut quando se solum cogitat et contemplatur. Quam magna multitudo dulcedinis tuae, Domine (Psal. XXX, 20), quam mirabiliter inspiras cordibus amatorum tuorum! Quam mira suavitas amoris tui, quo perfruuntur illi qui nihil praeter te diligunt, nihil quaerunt, nihil etiam cogitare concupiscunt! Felices illi quibus tu solus spes es, et omne opus oratio. Beatus qui sedet solitarius et tacet, et stat super custodiam suam jugiter nocte ac die; ut adhuc in hoc fragili corpusculo positus, praelibare valeat aliquatenus dulcedinem tuam.

Rogo te per illa salutifera vulnera tua, quae passus es in cruce pro salute nostra, ex quibus emanavit ille pretiosus sanguis quo sumus redempti, vulnera hanc animam peccatricem, pro qua etiam mori dignatus es; vulnera eam igneo et potentissimo telo tuae nimiae charitatis. Vivus es, sermo Dei, et efficax et penetrabilior omni gladio ancipiti (Hebr. IV, 12). Tu sagitta electa, et gladius acutissimus, qui durum scutum humani cordis penetrare tua potentia vales, confige cor meum jaculo tui amoris: ut dicat tibi anima mea, Charitate tua vulnerata sum; ita ut ex ipso vulnere amoris tui uberrimae fluant lacrymae nocte ac die. Percute, Domine, percute, obsecro, hanc durissimam mentem meam praevalida cuspide dilectionis tuae, et altius ad intima penetra potenti virtute, et sic da capiti meo aquam immensam, et oculis meis infunde verum fontem lacrymarum jugiter manantem, ex nimio affectu et desiderio visionis pulchritudinis tuae, ut lugeam nocte ac die, nullam in praesenti vita recipiens consolationem, donec te in coelesti thalamo merear videre dilectum et pulcherrimum sponsum meum Deum et Dominum meum, ut ibi videns gloriosam et admirabilem et pulcherrimam faciem tuam, omni dulcedine plenam, cum his quos elegisti, majestatem tuam supplex adorem, et illic tandem coelesti et ineffabili repletus jubilo aeternae exsultationis, exclamem cum diligentibus te, dicens: Ecce quod concupivi jam video, quod speravi jam teneo, quod desideravi jam habeo: Illi jam in coelis junctus sum, quem in terris positus tota virtute dilexi, tota charitate amplexus sum. Cui toto amore inhaesi, ipsum laudo, benedico atque adoro, qui vivit et regnat Deus in saecula saeculorum. Amen.