|
Domine Jesu Christe, Fili Dei vivi, qui expansis in cruce manibus
propter mortalium omnium redemptionem hausisti calicem passionis, mihi
hodie praebere digneris auxilium.
Ecce pauper venio ad te divitem, miser ad misericordem, ne recedam
vacuus vel contemptus. Esuriens incipio te quaerere, ne deserar a te
jejunus; famelicus accedo, ne recedam impastus. Et si antequam
comedam suspiro, da vel post suspiria ut comedam. In primis,
dulcissime Jesu, coram magnificentia tuae suavitatis confiteor
adversum me injustitiam meam. Ecce, Domine, in peccatis fui
conceptus et natus, et tu me abluisti et sanctificasti, et ego postea
me majoribus sordidavi peccatis. Fui enim in necessariis natus,
postea in spontaneis volutatus; sed tuae, Domine, miserationis non
immemor, tulisti me de domo patris mei carnalis, et de tabernaculis
peccatorum, et inspirasti mihi ut sequerer te cum generatione
quaerentium faciem tuam, ambulantium semitam rectam, commorantium
inter lilia castitatis; et tecum discumbentium in coenaculo altissimae
paupertatis: et ego tot beneficiorum ingratus, post religionis
ingressum multa commisi illicita, multa perpetravi nefanda; et ubi
peccata emendare debui, peccata peccatis addidi. Haec sunt mala mea,
Domine, quibus exhonoravi te, et maculavi me, quem ad imaginem et
similitudinem tuam creasti (Gen. I, 27), superbia, vana
gloria, et caetera multa alia, quibus vexatur et affligitur,
laceratur et destruitur infelix anima mea. Ecce, Domine,
iniquitates meae supergressae sunt caput meum, et sicut onus grave
gravatae sunt super me (Psal. XXXVIII, 5); et nisi tu,
cui proprium est misereri semper et parcere, dexteram tuae majestatis
supponas, mergi cogor miserabiliter in profundum.
Attende, Domine Deus, et vide, quoniam sanctus: et ecce insultat
adversum me inimicus meus, dicens, Deus dereliquit eum, persequar et
comprehendam eum, quia non est qui eripiat (Psal. LXX, 11).
Et tu, Domine, usquequo? Convertere et eripe animam meam, salvum
me fac propter misericordiam tuam (Psal. VI, 5). Miserere
filio tuo, quem dolore non modico peperisti: et noli attendere malum
meum, ut obliviscaris bonum tuum. Quis est pater, qui filium non
liberet? Aut quis filius, quem pater pietatis baculo non corripiat?
Ergo, Pater et Domine, licet peccator sim, non possum non esse
filius tuus, quia tu me fecisti et refecisti. Sicut peccavi, emenda
me, et prius flagello me emendatum trade me Filio tuo. Numquid
oblivisci potest mater infantem uteri sui? Et certe si illa oblita
fuerit, tu, Pater, promisisti te non oblivisci (Isai. XLIX,
15). Ecce clamo, et non exaudis me; dolore crucior, et non
consolaris me. Quid dicam vel quid faciam miserrimus? Ego tanto
destitutus solatio, projectus sum a facie oculorum tuorum (Psal.
XXX, 23). Heu me! de quanto bono in quantum malum cecidi!
Quo tendebam, et quo deveni? Ubi sum, et ubi non sum? Ad quem
aspiravi, et nunc in quibus suspiro? Quaesivi bona, et ecce
turbatio. Ecce jam morior, et Jesus non est mecum. Et certe melius
est mihi non esse, quam sine Jesu esse; melius est non vivere, quam
vivere sine vita.
Et tu, Domine Jesu, ubi sunt misericordiae tuae antiquae (Psal.
LXXXVIII, 50)? Numquid irasceris mihi in finem (Psal.
LXXXIV, 6)? Placare, obsecro, et miserere mei, et non
avertas faciem tuam a me (Psal. XXVI, 9), qui pro me
redimendo non avertisti faciem tuam ab increpantibus et conspuentibus in
te. Fateor quia peccavi, et conscientia mea meretur damnationem, et
poenitentia non sufficit ad satisfactionem: sed creditum est quod
misericordia tua superat omnem offensionem. Noli, quaeso, piissime
Domine, scribere adversum me amaritudines meas (Job. XIII,
26), ut intres in judicium cum servo tuo (Psal. CLXII,
2): sed secundum multitudinem miserationum tuarum dele iniquitatem
meam (Psal. L, 3). Vae mihi misero cum venerit dies judicii,
et aperti fuerint libri conscientiarum; cum dicetur de me, Ecce homo
et opera ejus. Quid faciam tunc, Domine Deus meus, cum coeli
revelabunt iniquitatem meam, et adversum me terra consurget? Ecce
nihil respondere potero; sed demisso capite prae confusione coram te
stabo trepidus et confusus. Heu me miserum! quid dicam? Clamabo ad
te, Domine Deus meus. Quare tacens consumor? Verumtamen si
locutus fuero, non requiescit dolor meus: et si tacuero, amarissima
amaritudine crucior interius. Plange, anima mea, sicut vidua super
virum pubertatis tuae: ulula, misera, et plora; quoniam dimisit te
sponsus tuus, id est, Christus.
Ira Omnipotentis, ne irruas super me, quia nunquam capi posses in
me. Certe non est in toto me, quod posset tolerare te. Miserere,
ne desperem, sed sperando respirem. Et si ego commisi unde me damnare
potes, tu non amisisti unde salvare soles. Tu, Domine, non vis
mortem peccatorum (Ezech. XXXIII, 11), nec laetaris in
perditione morientium: imo ut mortui viverent, tu mortuus es, et mors
tua peccatorum mortem occidit. Et si ipsi te moriente vixerunt,
obsecro, Domine, ut ego te vivente non moriar. Mitte manum tuam de
alto, et libera me de manu inimicorum meorum: ne supergaudeant mihi et
dicant, Devoravimus eum (Psal. XXXIV, 25). Quis unquam,
bone Jesu, de tua misericordia diffidat? qui cum inimici tui
essemus, redemisti nos in sanguine tuo, et reconciliasti nos Deo
(Rom. V, 10). Ecce sub tuae misericordiae umbra protectus ad
thronum gloriae veniam postulans curro, clamans et pulsans donec
miserearis mihi. Si enim ad veniam nos vocasti, veniam non
quaerentes; quanto magis veniam impetrabimus postulantes?
Ne memineris, dulcissime Jesu, tuae justitiae adversus peccatorem
tuum; sed esto memor benignitatis tuae adversus creaturam tuam. Ne
memineris irae adversus reum; sed memor esto miserationis tuae adversus
miserum. Obliviscere superbum provocantem, et respice miserum
invocantem. Quid enim est Jesus, nisi Salvator? Ergo, Jesu,
per temetipsum exsurge in adjutorium mihi: et dic animae meae, Salus
tua ego sum (Psal. XXXIV, 3). Multum, Domine, de tua
bonitate praesumo, quoniam tu ipse doces petere, quaerere et pulsare
(Matth. VII, 7): et ideo tua oratione admonitus peto, quaero
et pulso. Et tu, Domine, qui jubes petere, fac accipere; consulis
quaerere, da et invenire; doces pulsare, aperi pulsanti. Confirma
me infirmum, restaura me perditum, suscita me mortuum: et omnes
sensus meos, cogitatus et actus dirigere et gubernare digneris in
beneplacito tuo, ut de caetero tibi serviam, tibi vivam, tibique me
tradam. Scio, Domine mi, quia ex hoc quod me fecisti, debeo tibi
me ipsum; et quia me redemisti, et pro me homo factus es, deberem
tibi plus quam me, si haberem, quanto tu major es, pro quo dedisti te
ipsum. Ecce nec plus habeo, nec quod habeo, dare tibi possum sine
te; sed accipe me tu, et trahe me ad te, ut tuus sim imitatione et
dilectione, sicut tuus sum conditione, qui vivis et regnas in
saecula.
|
|
