CAPUT IV. Judicium novissimum timetur. Timendi ratio. Ratio fidendi.

Deus deorum domine, praestabilis super malitiam, novi quia manifestus venies, novi quia non semper silebis, cum in conspectu tuo ignis exardescet, et in circuitu tuo tempestas ingruerit valida, cum advocaveris coelum desursum et terram discernere populum tuum (Psal. XLIX, 3 et 4). Ecce tot millibus populorum nudabuntur omnes iniquitates meae, tot agminibus Angelorum patebunt universa scelera mea, non solum actuum, sed etiam cogitationum, simulque locutionum. Tot judicibus inops astabo, quot me praecesserunt in opere bono; tot arguentibus confundar, quot mihi praebuerunt bene vivendi exempla; tot convincar testibus, quot me monuerunt proficuis sermonibus, seque imitandos justis dederunt actionibus. Domine meus, non suppetit quid dicam, non occurrit quid respondeam. Et ceu jam illi intersim discrimini, torquet me conscientia, cruciant cordis arcana, coarctat avaritia, accusat superbia, consumit invidia, inflammat concupiscentia, infestat luxuria, dehonestat gula, confutat ebrietas, detractio lacerat, ambitio supplantat, rapacitas objurgat, discordia dissipat, ira perturbat, levitas dejicit, torpor opprimit, hypocrisis fallit, adulatio frangit, favor attollit, calumnia pungit. Ecce, liberator meus de gentibus iracundis, ecce cum quibus vixi a die nativitatis meae, quibus studui, quibus fidem servavi. Ipsa me, quae dilexeram, studia damnant; quae laudaveram, vituperant. Hi sunt quibus acquievi, amici; quibus parui, magistri; quibus servivi, domini; consules, quibus credidi; cives, quibus cohabitavi; domestici, quibus consenui . Heu mihi, rex meus et Deus meus, quia incolatus meus prolongatus est. Vae mihi, illuminatio mea, quia habitavi cum habitantibus Cedar (Psal. CXIX, 5). Et cum sanctus dixerit, multum; quanto magis dicere infelix possum, nimis incola fuit anima mea (Ibid., 6)? Firmamentum meum Deus, non justificabitur in conspectu tuo omnis vivens. Spes mea, non est in filiis hominum, quem si remota pietate judicaveris, justum invenias; et nisi praeveneris miserendo impium, non erit quem glorifices pium. Credo namque, salus mea, quod audivi, quoniam benignitas tua ad poenitentiam me adducit (Rom. II, 4). Turris fortitudinis, sonuerunt nectarea labia, Nemo potest venire ad me, nisi Pater meus qui misit me, traxerit eum (Joan. 6, 44). Enim, vero quia me instruxisti, tantaque propitius institutione formasti, totis medullis cordis, toto adnisu mentis te, omnipotens Pater, cum dilectissimo Filio tuo ; teque, dulcissima proles, cum serenissimo invoco Paracleto, trahe me, quatenus post te currere in odorem tuorum delecter unguentorum .