|
Invoco te, Deus meus, invoco te, quia prope es omnibus invocantibus
te, sed invocantibus in veritate: tu enim veritas es. Doce me,
quaeso, clementiam tuam, sancta Veritas, te invocare in te; quia
hoc fieri quomodo oporteat nescio, sed a te doceri, beata Veritas,
humiliter imploro. Abs te enim sapere, desipere est; te vero nosse,
perfectum scire est. Erudi me, divina sapientia, et doce me legem
tuam. Credo sane, quia quem tu erudieris beatus, et de lege tua
docueris eum. Desidero invocare te, quod quaeso ut in veritate fiat.
Quid est in veritate invocare veritatem, nisi in Filio Patrem?
Ergo, sancte Pater, sermo tuus veritas est, principium verborum
tuorum veritas. Hoc quippe est verborum tuorum principium, quod in
principio erat Verbum. In ipso principio te summum adoro
Principium. In ipso veritatis Verbo te, perfecta, invoco,
Veritas, quo in ipsa eadem dirigas me veritate et doceas. Quid enim
dulcius, quam Genitorem in nomine Unigeniti exorare, Patrem in
recordatione Filii ad pietatem inflectere, regem charissimae sobolis
denotatione mitigare? Sic rei solent carceribus eripi, sic mancipati
vinculis liberari, sic tristem capitis excepti sententiam, non solum
vitam, sed insuper nancisci insolitam gratiam, dummodo iratis
principibus dilectae prolis intimaverint charitatem; sic delinquentes
servuli evadunt supplicia dominorum, dum pro eis intervenit dulcedo
filiorum. Sic te, omnipotens Pater, per omnipotentis Filii tui
charitatem postulo, educ de carcere ad confitendum nomini tuo animam
meam (Psal. CXLI, 8): libera me a vinculis peccatorum, per
coaeternum flagito unicum tibi Natum; meque, cui propria merita
lethalem minantur sententiam, pretiosissimae ad dexteram tuam
consedentis prolis interpellatione restaura placatus ad vitam. Quem
enim alium dirigam intercessorem tibi nescio, nisi hunc qui est
propitiatio pro peccatis nostris (I Joan. II, 2), qui sedet ad
dexteram tuam, qui etiam interpellat pro nobis (Rom. VIII,
34). Ecce advocatus meus apud te Deum et Patrem. Ecce pontifex
summus, qui non alieno eget expiari sanguine, quia proprio fulget
perfusus cruore. Ecce hostia sancta, bene placens et perfecta, in
odorem suavitatis et oblata et accepta. Ecce agnus sine macula, qui
coram se tondentibus obmutuit (Isai. LIII, 7), qui alapis
caesus, sputis illitus, opprobriis affectus, os suum non aperuit.
Ecce qui peccatum non fecit, peccata mea pertulit, et languores meos
suo livore sanavit (I Petr. II, 22, 24).
|
|
