CAPUT VI. Passio Filii repraesentatur Patri.

Aspice, Pater pie, piissimum Filium pro me tam impia passum. Respice, clementissime Rex, qui patitur, et reminiscere benignus pro quo patitur. Nonne hic est, mi Domine, innocens ille, quem, ut servum redimeres, Filium tradidisti? Numquid auctor vitae hic est, qui ut ovis ad occisionem ductus (Isai. LIII, 7), tibique obediens usque ad mortem factus (Philipp. II, 8), atrocissimae non timuit nescis subire genus? Recole, totius salutis dispositor, quia hic ipse est, quem etsi tua ex virtute genuisti, meae tamen infirmitatis participem fieri voluisti. Vere haec est tua deitas, quae meam induta naturam, crucis ascendit patibulum, quae in assumpta carne triste tulit supplicium. Reduc, Domine Deus meus, oculos majestatis tuae super opus ineffabilis pietatis. Intuere dulcem natum toto corpore extensum, cerne manus innoxias pio manantes sanguine; et remitte placatus scelera quae patraverunt manus meae. Considera inerme latus crudeli perfossum cuspide; et renova me sacro-sancto fonte illo, quem inde fluxisse credo. Vide immaculata vestigia, quae non steterunt in via peccatorum (Psal. I, 1), sed semper ambulaverunt in lege tua, diris confixa clavis; et perfice gressus meos in semitis tuis, facque odio habere benignus omnem viam iniquitatis. Viam iniquitatis, misericors, amove a me, facque me propitius viam veritatis eligere. Oro te, rex sanctorum , per hunc sanctum sanctorum, per hunc Redemptorem meum, fac me currere viam mandatorum tuorum: ut ei valeam spiritu uniri, qui mea non horruit carne vestiri. Numquid non attentis, pie Pater, adolescentis Filii charissimi caput, nivea cervice deflexa pretiosam resolutum in mortem? Aspice, mitissime Conditor, dilectae sobolis humanitatem; et miserere super infirmi plasmatis debilitatem. Candet nudatum pectus, rubet cruentum latus, tensa arent viscera, decora languent lumina, regia pallent ora, procera rigent brachia, crura pendent marmorea, rigat terebratos pedes beati sanguinis unda. Specta, gloriose Genitor, gratissimae prolis lacerata membra; et memorare benignus quae mea est substantia. Conspicare Dei hominis poenam; et releva conditi hominis miseriam. Vide redemptoris supplicium; et remitte redempti delictum. Hic est, Domine mi, quem propter peccata populi tui percussisti, licet ipse sit dilectus in quo tibi bene complacuisti (Matth. III, 17). Hic est ille innocens, in quo dolus inventus non est; et tamen cum iniquis deputatus est (Isai. LIII, 9, 12).