|
Qua ratione negat se Joannes Christum scisse ante
baptismum, cum venienti ei ad baptismum dicat, Ego a te debeo
baptizari, et tu venis ad me (Joan. I, 31, 33; Matth.
III, 14)? quomodo ignorabat eum quem prohibuit, humilians se
ei?
Tanta sanctitate praeditus est etiam ab ipsis cunabulis Joannes, ut
nec falli nec fallere credatur, nec Dominum suum qui eum in utero per
Spiritum sanctum illuminaverat nescire: ac per hoc verum est, quia et
descendente in eum Spiritu agnovit eum, et priusquam ad baptismum
veniret, non ignoravit eum. Sciebat enim eum, sed an ipse esset,
qui donum Dei olim Patribus repromissum ministraturus esset,
nesciebat: hoc est, quod tunc se didicisse profitetur, cum vidit in
eum Spiritum descendisse. Sic enim se a Deo instructum dicit
Joannes, Super quem, ait, videris Spiritum descendentem et
manentem super eum, ipse est qui baptizat in Spiritu sancto. Hoc
etiam Apostolus contestatur: Dico enim, inquit, Christum ministrum
fuisse circumcisionis propter veritatem Dei, ad confirmandas
promissiones Patrum (Rom. XV, 8). Hoc est in quo nesciebat
Dominum Joannes: quamvis enim magnificentiam ejus non ignoraret, hoc
tamen latuit eum, quia per ipsum fides Abrahae implenda erat.
|
|