|
Si uno ore et ratione Evangelistae locuti sunt; quomodo
factum est ut tribus dicentibus, id est Matthaeo, Luca et Joanne,
quia sexta hora crucifixus est Dominus, Marcus e diverso tertia hora
crucifixum dicat Salvatorem (Matth. XXVII, 45; Luc.
XXIII, 44; Joan. XIX, 14; Marc. XV, 25)?
Obscuris vera involvere non est bonum. Nam tres Evangelistae unum
sensum habuerunt, Marcus autem rem quae ab illis praetermissa fuerat,
voluit intimare, sciens necessariam. Nec enim falli posset qui
auctorum exempla secutus, ea quae scripsit magna devotione et industria
didicit, et nec sine sancto Spiritu fecit. Quid ergo ex hoc
ostendere voluit, debet absolvi. Contuendum itaque est, quia non a
Pilato, sed a Judaeis Salvator crucifixus est. Quantum enim ad
leges Romanas pertinuit, innocentem pronuntiavit Salvatorem. Ait
enim Pilatus Judaeis, Ego nullam invenio causam in eo. Et
dicentibus illis, Crucifige eum; respondit, Quid enim mali fecit?
Denique persistens et volens educere eum de manibus eorum calumniam
passus est, dicentibus eis, Si hunc dimittis, non es amicus
Caesaris. Omnis enim qui se regem facit, contradicit Caesari. Sic
factum est ut traderet eum judicio illorum (Joan. XIX,
4-13). Sententiam ergo non dedit Pilatus, sed Judaei.
Denique praemoniti sunt, inquit, a principibus sacerdotum, ut
dicerent, Crucifigatur. Hanc sententiam tertia hora datam vult
intelligi in qua assiduis vocibus perdurantes cum intervallo horarum
fere trium, quibus itum et reditum est ab Herode, crucifixerunt
Salvatorem. Omnis enim qui addicitur morti, ex eo jam mortuus
computatur, quo sententiam excipit. Manifestavit igitur Marcus,
quia non in judicis sententia Salvator crucifixus est. Difficile est
enim innocentem probare eum, qui sententia judicis punitur.
Discordare ergo se passus est in verbo, ut doceret tertia hora coeptum
esse, quod sexta hora impletum est: non legibus, sed persistente
malevolentia Judaeorum.
Obscuris vera involvere non est bonum. Nam tres Evangelistas verum
dixisse ipsa concordia obtestatur. Marcum autem sensum nescio quem
occultum voluisse prodere, res ipsa declarat. Nec enim falli posset,
qui auctorum exempla secutus, ea quae scripsit, magna devotione et
industria didicit. Quid ergo ex hoc dicto prodere voluit, solerti
vigilantia investigandum est. Nec enim otiose a tribus Evangelistis
discordare se passus in verbis est. Animadvertamus ne verum dicant,
qui sententiam datam tertia hora dixerunt, ac per hoc tertia hora
crucifixum Salvatorem, quamvis illud probare non valuerunt. Sensum
enim forte sciunt, sed quatenus defendant, ignorant. Ideoque Pilati
persona interim sequestrata videamus, unde sententia data in
Salvatorem accepit exordium, et tunc apparebit an possit verum videri
quod dicimus. Constat itaque principes Judaeorum praemonuisse
Judaeos ut Barabbam latronem peterent sibi in die festo dimitti,
Jesum vero crucifigere debere. Contra quod Pilatus cum diu
resisteret, volens dimittere Salvatorem, frequenter intrans et exiens
ad Judaeos, dicebat nullam se in eo causam mortis videre. Illi autem
insistentes dicebant, Crucifigatur. Hinc morae ortae sunt, et cum
illuditur a militibus, et producitur, et veste purpurea induitur, et
fit ei corona de spinis, et adoratur, et conspuitur, et flagellatur,
et palmis verberatur, propterea sexta hora in crucem positus est. Ad
Pilatum autem adductus est: tunc exivit ad eos Pilatus foras,
quoniam ipsi non introierunt praetorium; et allocutus est eos, et
audivit falsas accusationes eorum, et misit illum ad Herodem, et
regressus est, et iterum interrogavit Jesum, et ipse e contra
respondit ei, et postea iterum exivit ad Judaeos et collocutus
dicebat, nullam causam mortis esse in Salvatore. Interea perventum
est ad horam tertiam per has moras. Tunc Judaei volenti Pilato
dimittere eum dixerunt, Crucifigatur. Contra quos Pilatus diu
resistens, cum non potuisset obtinere, tradidit Jesum sententiae
illorum hora fere sexta. Sic enim scriptum est, Tunc tradidit eum
voluntatibus illorum. Ideoque dictum est recte sententiam tertia hora
datam; quia non a Pilato data est, sed a Judaeis. Pilatus autem
invitus consensisse videtur: propter invidiam enim maxime dicentium,
Si hunc dimittis, non es amicus Caesaris. Quid ergo Marcus volens
purgare hoc, secutus est, videamus. Ostendere voluit Salvatorem non
judicis sententia occisum, quia difficile qui judicis sententiam
excipit, non juste occisus videtur.
|
|
