|
De eo qui fidem Christi percepit.
Scriptum est, Quia justo nihil proderit justitia
ejus, in qua die erraverit: et quia injusto nihil oberit injustitia
sua, cum se converterit (Ezech. XVIII, 26, 27). Et
Dominus in Evangelio, Qui non crediderit, inquit, jam judicatus
est (Joan. III, 18): ut per hoc eum qui crediderit, non
judicio subjectum ad sententiam excipiendam significaret, sed fidei
merito laude dignum futurum. Ergo cognitio Dei hanc habet
praerogativam, ut peccatorum consequatur remissam. Credens enim Dei
esse Filium Jesum, dignus existit ab omnibus liberari peccatis. Diu
enim errore devius, cum per diversa ignorantiae fluctibus jactaretur,
illuminatus veritatis coruscationem nactus est, in qua post nimias
tempestates requiescat securus: cui congruit, ut post cognitionem
temperet se ab iis quae jam pridem in ignorantia positus agebat. Quid
enim prodest cognitio, si manet pristina conversatio? Hinc etenim
quis videtur cognovisse Deum, si vitam mutet, et conversationem suam
corrigat. Cognitus enim Deus timeri debet, quia judicaturus
praedicatur, ut et fideles justitiae suae percipiant fructum, et
impii, id est increduli, perfidiae suae congruas poenas exsolvant.
Convenit enim justos in futuro gaudere, ubi regnabit Christus cum
suis: ut sicut in saeculo sunt opprobrio, et injuriis subjacent, in
quo princeps est diabolus: ita et in regno Christi gloriosi
appareant, propter quem contemptibiles judicati sunt a mundanis:
injustos autem quia falso florere videntur, per mendacium repugnantes
veritati, in poena tribulari; ut qui per fucum gloriosi visi sunt,
per verum despecti et humiliati nimis appareant. Tunc enim justi se
credidisse gaudebunt, cum perfidos viderint cruciari: et nec
poenitebit perfidos non credidisse nisi viderint gloriam eorum et suam
poenam, quos quia crediderunt stultos, et contemptibiles arbitrati
sunt. Ergo ex eo quod profitetur se quis christianum esse, id studere
debet ne peccet, et armare se contra vitia: et quia impossibile est
semper vincere, si victus fuerit, dolere ne iterum vincatur; quia qui
se dolet victum, reparat se. Qui ergo repugnat, habet unde se
excuset, si victus fuerit. Ostendit enim se votum habuisse vincendi,
sed minime praevaluisse. De hoc spes est quia potest se reparare, ut
assidua meditatione in congressione peritior et fortior inveniatur.
Nam qui ad hoc surgit, ut peccet, inexcusabilis effectus pergravem
habet causam. Pejus est enim sub Dei vivere professione, et
voluntatem habere peccandi, quam si ignoret quis Deum et turpiter et
contaminate versetur. Hic enim nescit quem timere debeat, ille sciens
contemnit. Credentes ergo accipiunt remissionem peccatorum; non tamen
gloriosi erunt, nisi post acceptam fidem vixerint sub Dei timore, ut
colluctati contra hostes christiani nominis victoriam faciant, ut
possint praemium mereri dum plus vincunt quam vincuntur. Nam qui
intelligit Deum, et non accedit ad fidem ejus ne vivat christianus,
sed in fine vult fidem accipere, ut moriatur christianus, aut
erubescit christianus vivere, aut peccatis operam dat, quae arbitratur
posse sibi remitti cum crediderit; istum puto non bonam causam habere:
quia ut quamdiu in saeculo est, peccet, non vult fieri, nec vivere
christianus, aut confunditur fieri christianus. Qualem sperat Deum,
cui cum militare erubescit, vult ab eo stipendium accipere? hujusmodi
irrisor est. Sciens enim se jam non tempus habere ut peccet, morte
imminente, tunc vult fieri christianus; ut quia jam non potest
peccare, credere se dicat in Christum, qui exsecratur peccari, ut
non jam nolit peccare, sed non possit praeveniente morte. Istis debet
legi quia Deus non irridetur (Galat. VI, 7). Nam et solent
hujusmodi talia dare mandata, ut jam defectis et alienis, tantum
anhelantibus detur fides, timentes ne evadant, et confundantur, quia
facti sunt christiani. Quibus recitanda sunt Evangelii verba: Qui,
inquit Dominus, erubuerit me confiteri in hac generatione, et
Filius hominis confundet eum, cum venerit in regno Patris sui
(Matth. X, 33). Sed forte dicant, scientes fragile esse genus
humanum, idcirco in fine vitae volumus fidem accipere, ne jam
peccemus. Sed fides sic accipi debet, ut sciatur quid accipitur.
Tunc enim beneficium ejus habebit, si cognoscat, et profiteatur eam.
Corde enim creditur ad justitiam, ore autem confessio fit ad salutem
(Rom. X, 10). Ac per hoc, qui jam nescit ubi sit, quomodo
potest dici accipere? Ille enim accepit, qui profitetur se
accepisse, sciens quia accepit. Si enim credunt quia datur
credentibus remissio peccatorum, scire debent quia hic credit, qui
corde suo teste credit. Quia Deus, qui promisit, cordis inspector
est: ipsum enim suscipit quem corde videt credere. Itaque cujus cor
verba fidei non advertit, quomodo beneficium ejus habebit? Ergo hic
potest videri non temere fieri christianus accepta fide, qui id agere
cernitur, ne facile peccet. Nam qui peccare festinat, idcirco non
vult accipere fidem, ne cogatur bene vivere, quod videtur nolle; sed
in morte vult consequi, impunitatem sperans, et remissionem
praeteritorum malorum, ut et de praeteritis securus sit, et de
futuro; quia jam utique non poterit peccare moriturus. Sed hoc non
bono fit consilio, neque munda conscientia, ut tunc velit accipere
fidem, quando jam non possit, non nolit peccare. His convenit dictum
illud, Faciamus mala, ut veniant bona; hoc est, modo peccemus, et
in novissimo credamus, et remittetur nobis. Ideoque subjecit,
Quorum damnatio justa est (Id. III, 8). Non est enim dignum
ut his detur remissio peccatorum, qui jam scientes Deum qui nolit
quemquam peccare, et odio habeat peccatores, peccare gestiunt;
nolentes advertere, donum Dei his proficere, qui ignorantes Deum sic
peccant, ut nesciant judicaturum Deum. Qui autem audivit et
tractavit apud se, et votum habet peccandi, non ut vincatur aliqua
cogente causa, sed velit peccare, durum est ignosci ei. Nam duae
causae sunt quae habent peccatorum remissam: una doni, alia
poenitentiae, ut qui post donum peccaverit, per poenitentiam
reformetur. Quia enim in accepta gratia non permansit, ut in
libertate duraret, sed iterum se subjecit peccato, lamentatione et
gemitu impetrat oblitterari peccatum; sciens enim prudensque peccavit:
non quod aliquis ignoret peccatum, sed qui nescit Deum judicaturum,
impune putat futurum quod peccat. Ac per hoc gentilis si coeperit
infirmari, et in ipsa vitae desperatione tractet apud se de fide et spe
promissa, integram habet causam, ut huic credenti remittantur
peccata, nec teneatur in inferis, signum ferens secum evictae mortis
ac spoliatae, licet non habeat dignitatem vel remunerationem. Quia
debet aliquid interesse inter eum qui provocatus amore sui Domini
contra hostes ejus dimicare non timuit, armans se continentia et
observatione omnium vitiorum, ut possit resistere malo, semper
sollicitus quomodo imperium Domini sui defendat; et inter cum qui cum
inimicis Domini sui conveniens, et eis assistens, in fine vitae ad
Dominum suum regressus est, non ut regnum Domini sui vindicaret, sed
ut sibi soli prodesset esse civis antequam miles. Ille enim qui vivere
vult christianus, ut post mortem remuneretur, scit quia non sunt
condignae passiones hujus temporis ad futuram gloriam quae revelabitur
in nobis (Rom. VIII, 18). Ac per hoc suscepta armatura
fidei non dubitat congredi contra principes et potestates, ut in
saeculo existens victor, post saeculum coronetur. Dignum est enim ut
qui inter perfidos et rebelles Domini sui regnum ad praesens testatur,
hujus rei in futuro consequatur mercedem: ut videntes inimici Dei
testem Christi propter confessionis suae veritatem sublimem apparere in
regno Dei, doleant confusi falsum se aestimasse quod verum esse
declaratum est; necnon et hi qui tarde crediderunt, non in vita, sed
in morte confitentes Deum, videntes quanta eorum gloria est, qui sub
armatura Christi militantes bella imperatoris sui devote et fideliter
gesserunt, poeniteant non se vixisse, sed mortuos esse christianos.
Potest enim videri minime idoneus mori christianus, qui votum non
habuit vivere christianus: forte enim jam moriturus, idcirco voluit
dici christianus, quia jam tempus peccandi non erat, Ne forte,
inquit, verum sit quod creditur, volo fieri christianus, nihil
amittens, si falsum est quod creditur: et quia jam in morte non
voluntas peccandi, sed peccatum fieri desinit, tentat si prodesse
poterit fides post mortem; cum hoc utique fuerat utile, ut hic vitia
et peccata emendarentur, ubi fuerant admissa. Tunc enim aliquis
condemnasse se praeterita probat, quando fidei lineam sequens,
conversationem et vitam videtur mutare. Si enim prius ideo peccabat,
quia nesciebat Deum, cum cognoscit eum, ultra non debet peccare, ne
frustra sit cognovisse illum. Debet enim aliquis perfectus esse ex
cognitione Dei. Christianus enim ante professionem debet intelligere
operibus magis se probandum quam nomine. Nam propterea mandata data
sunt caeteris legibus potiora, et ad sanctitatem pertinentia, ut ex
his Dei cultura appareat: si quominus, audient, Quid me vocatis,
Domine, Domine, et non facitis quae dico (Luc. VI, 46)?
Per quod tunc significavit prodesse Dominum vocari Dominum, si
mandata ejus serventur: irrisor enim videtur qui Dominum vocat eum
cujus praecepta contemnit. Huic verba Legis recitanda sunt, quae
dicunt quia Deus non irridetur. Itaque verbis suis condemnabitur,
quia Dominum vocat quem minime se timere operibus suis ostendit.
|
|
