|
De Evangelio Matthaei.
Audistis, fratres charissimi, quae contestetur Evangelium
dicente Domino: Confiteor tibi, Domine coeli et terrae, qui
abscondisti haec a sapientibus et prudentibus, et revelasti ea
parvulis. Ita, Pater, quoniam sic fuit placitum ante te (Matth.
XI, 25, 26). Igitur si dictorum sensum inspiciamus,
videbimus ea quae ad exhortationem credentium a Domino dicta sunt,
eorum qui propterea quod mundanam sapientiam spernunt, parvuli videntur
sapientibus mundi, qui nullo testimonio commendati sapientes volunt
dici. Idcirco indignum visum est Deo his ostendere veritatem:
humilibus autem qui nihil de se praesumentes divinae se voluntati
inclinant, aequitate cogente salutaria revelanda sunt. Hic enim
prudens Deo est et salutis suae memor, qui scientiae suae anteponit
Dei legem, quam utique videt non verborum strepitu fulciri, sed rerum
virtutibus. Et sine dubio hic stultus et vanus est, qui huic rei se
commendat, quae nulla munitur praerogativa signorum. Unde non
litteratis saeculi regnum Deus promisit, sed fidelibus; neque
scrutatoribus siderum aeternitatem pollicetur, sed recte agentibus;
nec dialecticis, qui fraude et minutis quibusdam ratiunculis verum
excludere nituntur, gloriam dat; sed bonae voluntatis hominibus, qui
accurati magis vita sunt quam sermone. Istos enim reprobat Deus, qui
oratione clari sermonis magis uti volunt quam bonis actibus. Nam et
gloriam Dei in se vult convertere, qui rem Dei verbis exornare se
putat. Res enim ipsae per se placere debent, ut non sermo, sed
sensus laudetur. Si enim sensus auctor est litterae, et verba propter
res significandas inventa sunt; cur non magis res ipsae puro sensu
promendae sunt, ut felicius mentem incitent ad salutem? Ideoque
piscatores elegit Dominus noster Apostolos, homines simplices et sine
litteris, qui sine aliqua versutia fidem servando et bene vivendo,
Dei in se ostenderent veritatem. Unde et apostolus Paulus, Et ego
veniens, inquit, ad vos, fratres, non veni in sublimitate sermonis
aut sapientiae (I Cor. II, 1). Et inter caetera, Quia non,
ait, in sermone est regnum Dei, sed in virtute (I Cor. IV,
20): ut quia verba contradictioni obnoxia sunt, Dei legi virtus
testis existeret, cui omnis cedit sermonum sublimitas. Itaque haec
idcirco praemissa sunt, fratres charissimi, ut consuleretur
simplicioribus, ne forte indignos se putarent gratia Dei, quia minime
sunt litteris forensibus eruditi, cum magis ad laudem proficiat
simplicitas eorum: quoniam quod prudentes mundi non vident superbia
litterarum, hi credunt, non verbis sed consilio prudentes. Sciunt
enim in bonis operibus requiescere Deum, et fidem quaerere, non
cultum sermonem. Legunt enim dicentem Dominum, In quo requiescam,
nisi in humili et mansueto et tremente verba mea (Isai. LXVI,
2)? Quamobrem ut digni efficiamur ad promissa praemia, ea quae a
Domino jubentur, facere debemus, securi quia hos diligit Dominus,
qui verba ejus custodiunt. Sic enim dicit discipulis suis, Si
diligitis me, praecepta mea servate (Joan. XIV, 15): ut in
his Domino servientes regni ejus haeredes esse possimus per Jesum
Christum Dominum nostrum.
|
|
