|
Si Adam factus a Deo et animatus, Spiritum sanctum
accepit; quia scriptum est, Inspiravit Deus in faciem ejus spiritum
vitae (Gen. II, 7).
Non erat ordinis ut acciperet Spiritum sanctum; quia hoc in posterum
reservatum est a Deo, ut in novissimis diebus cum mysterium unius Dei
manifestatum est, daretur credentibus. A principio quidem praedicata
est Trinitas, sed quasi sub velamine erat intelligentia ejus. Dei
enim Patris primum persona sine cunctatione et figura praedicata et
manifestata est, quia ab ipso sunt omnia. Filii autem ejus, Domini
nostri Jesu Christi et Spiritus sancti personae non tacebantur, sed
neque manifestabantur. Denique de Domino fit a perfidis quaestio, et
de Spiritu sancto. Quidam enim dementes Spiritum sanctum ipsum
Patrem dicunt, sicut et Sabellius ipsum dicit Patrem quem et
Filium. De Dei autem Patris persona nemo dubitat. Cum ergo
Trinitatis fit manifestatio, tunc demum Spiritus sanctus datur
credentibus, ut et persona ejus manifesta sit, et accipientes illum,
signum habeant, quia filii sunt Dei, per id quod Spiritum Dei, qui
de Deo utique est, habent in se. Perfectionis enim significatio haec
est, cum scitur et Pater esse et Filius et Spiritus sanctus. Haec
perfectio hoc tribuit donum. Adveniens enim Filius Dei, et haec
adaperiens ac manifestans, plus aliquid debuit dare, et dignum fuit
tribuere perfectionem hanc credentibus; quia nec in Filio, nec in
Patre solo perfectio est vel salus, sed in nomine Patris et Filii et
Spiritus sancti. Unde dicit Joannes evangelista, quia de
plenitudine ejus nos omnes accepimus, gratiam pro gratia: quia Lex
per Moysen data est, gratia autem et veritas per Jesum Christum
facta est (Joan. I, 16, 17). Apertum est, adveniente
Salvatore plenitudinem factam veritatis. Quae enim latebant, et quod
promissum est dum revelatur, et manifestatur, plenitudo fit
veritatis: tunc credentes accepto Spiritu sancto fiunt filii Dei.
Nam inspiratio quae dicitur facta a Deo in Adam, animae traditio
est: Spiritus enim frequenter pro anima ponitur, dicente Evangelio
inter caetera, Et reversus est, inquit, spiritus ejus ad illam
(Luc. VIII, 55). Et in Psalmo: Spiritum, ait,
contribulatum, et cor contritum Deus non spernit (Psal. L,
19). Frequenter tamen aliqui codices non sic habent, quia
inspiravit Deus; sed, insufflavit Deus in faciem ejus spiritum
vitae, et factus est homo in animam viventem. Non quia dixit,
spiritum vitae, ideo Spiritum sanctum significavit. Nam et de
animalibus ita ait: In quibus erat spiritus vitae (Gen. VII,
22). Spiritus vitae dicitur, quia animat corpora ad vitam.
|
|
