|
Cur Deus dicat, Non permanebit Spiritus meus in
hominibus istis, quia sunt caro: anni illorum centum viginti, etc.
(Gen. VI, 3).
Cum gigantes essent illis diebus super terram, pestiferi et superbi,
a magnitudinis statura elati, post desideria carnis euntes, nati
apostatae; tunc cum displiceret Deo, promisit genus humanum diluvio
deleturum, et tempus statuit; ut si quis forte ira Dei audita et
indignatione, super hoc vellet se corrigere, haberet spatium emendandi
se. Denique centum annis arca hac ratione videtur fabricata. Ante
arcae autem inchoationem viginti anni fuisse perhibentur. Sed narratio
istud quod postquam de numero annorum Noe dixit, subjecit, obscurare
videtur. Nam haec sententia antequam quingentorum annorum esset Noe,
dignoscitur lata. Quid enim dicit? Non permanebit spiritus meus in
hominibus istis: propterea et subjecit, Quia malitia increvit super
terram, delebo hominem a facie terrae usque ad pecus; quod utique
diluvio facto impletum est. Nam et post diluvium multis annis homines
vixisse meminimus: et Aaron frater Moysi centum viginti tres annos
vixisse memoratur (Num. XXXIII, 38, 39). Ipse autem
Moyses ut centum et viginti annos transire non posset, fecit quod
Deum in contradictione aquae non clarificavit. Nam intraturus erat in
terram promissionis, si non obstetisset peccatum (Deut. XXXIV,
7, et XXXII, 48-52). Videtur enim hoc quibusdam dictum
ad tempus Moysi pertinere, cum inveniatur Joiada sacerdos centum
triginta annos vixisse (II Paral. XXIV, 15).
|
|
