|
In Evangelio legimus angelum dicere ad Mariam matrem
Domini, quod regni ejus, id est Christi, non erit finis (Luc.
I, 33). Et Daniel eadem dicit: ait enim: Tunc exsurget regnum
in aeternum, quod nunquam corrumpetur (Dan. VII, 14).
Contra Apostolus de Domino: Cum tradiderit, inquit, regnum Deo
et Patri (I Cor. XV, 24) Quomodo regnum aeternum habebit,
quod traditurus dicitur Deo et Patri?
In causa Patris et Filii, id est, Dei et Christi, traditio non
abolitio intelligitur. Considera enim quomodo Pater tradiderit Filio
regnum, ipso haec Domino protestante: Omnia enim, inquit, mihi
tradita sunt a Patre meo (Matth. XI, 27). Si Pater ergo
desiit habere cum tradidit, potest et de Salvatore dici quia cum
tradidit, amisit. Nam Filius postquam traditum sibi a Patre regnum
dixit, Patrem adhuc praeferens ait: Haec est autem vita aeterna, ut
cognoscant te solum et verum Deum, et quem misisti Jesum Christum
(Joan. XVII, 3). Secundum hunc igitur sensum et Filius non
amittit regnum cum tradit, ut haec vera sint; et angelus et Daniel
non discrepare ab hoc sensu dicantur. Qui horum enim testimonium
retractandum putat, perfidia plenus est. Sed nunc videamus manentes
in hac fide, quid sit tradere Filium Patri regnum: hoc enim est quod
inter caetera alio loco dicit Apostolus: Tunc et ipse subjectus erit
ei qui subjecit ei omnia, ut sit Deus omnia in omnibus (I Cor.
XV, 28). Subjectio igitur haec, ipsa est traditio regni.
Itaque hoc loco interpretatio videtur necessaria, ut et subjectus
Patri Filius non negetur, et nihilominus aeternum regnum habere
dicatur. Hoc est regnum Filii, quia in nomine Jesu omnia genua
flectuntur, coelestia, terrestria, et inferna (Philipp. II,
10). Quod etiam firmat Petrus apostolus, dicens: Non est aliud
nomen datum sub coelo, in quo oporteat nos salvos fieri (Act. IV,
12). Et ipse Dominus discipulis ait: Usquemodo nihil petistis in
nomine meo; petite, et ego faciam (Joan. XVI, 24). Sic
regnat Filius, cum omnia in nomine ejus salvantur, et dantur quae
postulantur usque ad finem mundi. Postquam vero omnia Christum
fuerint confessa, sive vi, sive voluntate, et substrata potentiae
ejus cui restiterant, mysterium unius Dei cunctis manifestabitur, et
omnis gratiarum actio referetur ad Patrem, ex quo sunt omnia; ut
cessante praedicatione unus Deus sciatur in mysterio Trinitatis. Cum
enim omnes potestates, omnes principatus et Dominationes Christo genu
flexerint, tunc Filius manifestabit non se esse a quo sunt omnia, sed
Filium ejus, et illum in se videri. Haec est subjectio et regni
traditio. Ostendens enim Patrem esse a quo sunt omnia, subjecit se
illi cum de eo se dicit esse. Tanta enim majestas et claritas in
adventu Filii videtur, ut omnes potentiae et chori Angelorum hunc
singularem putent Deum. Salvator autem cum se non illum esse
dixerit, qui dicitur Pater, sed Filium ejus, regnans tradit regnum
Patri. In hac re manifestata est et subjectio, et regni traditio;
quia et cum a Patre se profitetur esse, quidquid habet, Patris
confitetur esse, omnem summam referens ad eum.
|
|
