|
Amicus ad quem venitur media nocte ut accommodet tres panes, utique ad
similitudinem ponitur, secundum quam quis Deum rogat in media
tribulatione constitutus, ut ei tribuat intelligentiam Trinitatis,
qua praesentis vitae consoletur labores. Sed comparatio est a minore.
Si enim amicus homo surgit de lecto, et dat, non amicitia, sed
taedio compulsus; quanto magis Deus dat, qui sine taedio largissime
donat quod petitur, sed ad hoc se peti vult, ut capaces donorum ejus
fiant qui petunt? In tribus autem panibus etiam illud significatur,
unius esse substantiae Trinitatem. Amicus autem, quem dicit ille qui
petit, venisse de via, et non se habere quod ponat ante illum,
intelligitur hominis appetitus, qui debet obtemperare rationi.
Serviebat autem consuetudini temporali, quam viam vocat, propter
omnia per tempus transeuntia. Converso autem homine ad Deum, etiam
ille appetitus a consuetudine revocatur - sed si non consolatur
interius gaudium de doctrina spirituali, qua Creatoris Trinitas
praedicatur, magnae angustiae sunt in homine, quem premit aerumna
mortalis, cum ab iis quae foris delectant, praecipitur abstinentia,
et intus non est refectio de laetitia doctrinae salutaris ; et ipsa
angustia est media nox, qua cogitur vehementer instare petendo, ut
accipiat tres panes. Quod autem ei dicitur de intus, jam ostium
clausum esse, pueros quoque ejus cum eo in cubili esse, significat
tempus famis verbi, cum intelligentia clauditur, et illi qui
evangelicam sapientiam tanquam panem erogantes, per orbem terrae
praedicaverunt, pueri patrisfamilias jam sunt in secreta quiete cum
Domino: et tamen orando efficitur ut accipiat desiderans intellectum
ab ipso Deo, etiamsi homo desit per quem sapientia praedicetur.
|
|
