|
Ad id quod dixit, Non enim ultra incipiunt mori; quia connubia
propter filios, filii propter successionem, successio propter mortem:
ubi ergo mors non est, neque connubia. Sicut enim nunc sermo noster
decedentibus et succedentibus syllabis peragitur atque perficitur: ita
et ipsi homines quorum sermo est, decedendo ac succedendo peragunt
atque perficiunt ordinem hujus saeculi, qui temporalium rerum
pulchritudine contexitur. In illa autem vita quoniam Verbum Dei quo
fruemur, nulla decessione et successione syllabarum completur, sed
omnia quae habet semper manendo simul habet; ita participes ejus,
quibus ipsum solum erit vita, neque moriendo sibi decedent, neque
nascendo succedent.
|
|
