|
Non absurde quaestio proponitur, Quomodo potuerit duos patres habere
Joseph. Nam Matthaeus eum dicit genitum ab eo qui vocabatur Jacob
(Matth 1. 16). Lucas vero filium esse dicit ejus qui vocabatur
Heli. Neque hoc loco illud dici potest quod unus homo, sicut non
solum apud Gentes, sed etiam apud Judaeos accidere solere manifestum
est, duo nomina habuerit. Caetera enim serie generationum, qui hoc
putat, facile refellitur. Quid enim de avis, atavis, proavis,
caeterisque majoribus dicturus est, quorum diversa nomina singuli
Evangelistae in sua quisque narratione contexunt? Quid postremo de
ipso numero; quandoquidem Lucas a Domino usque ad David quadraginta
tres generationes enumerat, Matthaeus autem a David usque ad Dominum
viginti octo vel viginti septem? Certi enim sacramenti gratia usque ad
transmigrationem, et ab ipsa item transmigratione unus bis numeratur.
Quaerendum igitur quomodo duos patres potuerit habere Joseph. Et
mihi quidem in praesentia tres causae occurrunt, quarum aliquam
Evangelista secutus sit. Aut enim unus erat Joseph naturalis pater,
et alter eum adoptaverat: aut more Judaeorum, cum sine filiis unus
decessisset, uxorem ejus propinquus accipiens, filium quem genuit
propinquo mortuo deputavit (Deut. XXV, 5, 6); ut cum ab
altero alteri genitus esset Joseph, convenienter duos patres habere
diceretur. Aut unus Evangelista patrem ejus a quo genitus est,
nominavit; alter vero vel avum maternum, vel aliquem de cognatis
majoribus posuit, cui propter consanguinitatis vinculum, in filii loco
Joseph non absurde constitueretur, ut inde jam usque ad David non
eumdem quem Matthaeus generationum ordinem texeret. In quibus causis
illa videtur infirma, quam secundo loco posuimus: quia cum quisque
apud Judaeos defuncto fratre vel propinquo prolem de uxore ejus
exsuscitat, illud quod nascitur nomen defuncti solet accipere . Ergo
aut adoptio solvit istam quaestionem, aut origo majorum, aut aliqua
alia causa, quae nobis in praesentia non occurrit. Quapropter tanta
est eorum dementia, qui facilius dilabuntur ad Evangelistarum aliquem
de mendacio criminandum, quam causas quaerant, cur diversa patrum
nomina singuli commemoraverint, ut temere dicatur duas solas esse
causas, quibus id recte fieri potuerit, cum tamen ad solvendam
quaestionem vel unam invenire sufficiat.
|
|
