|
Quod scriptum est de Domino, Finxit se longius ire, non ad
mendacium pertinet. Non enim omne quod fingimus mendacium est: sed
quando id fingimus quod nihil significat, tunc est mendacium. Cum
autem fictio nostra refertur ad aliquam significationem, non est
mendacium, sed aliqua figura veritatis. Alioquin omnia quae a
sapientibus et sanctis viris, vel etiam ab ipso Domino figurate dicta
sunt, mendacia deputabuntur, quia secundum usitatum intellectum non
subsistit veritas talibus dictis. Non enim homo qui habuit duos
filios, quorum junior, accepta parte patrimonii sui, profectus est in
regionem longinquam, et caetera quae in illa narratione contexuntur
(Luc. XV, 11-32), ita dicuntur tanquam vere fuerit quisquam
homo qui hoc in filiis suis duobus aut passus sit, aut fecerit. Ficta
sunt ergo ista adrem quamdam significandam, tam longe lateque majorem,
et tam incomparabiliter differentem, ut per illum fictum hominem Deus
verus intelligatur. Sicut autem dicta, ita etiam facta finguntur sine
mendacio ad aliquam rem significandam: unde est etiam illud ejusdem
Domini, quod in fici arbore quaesivit fructum eo tempore quo illa poma
nondum essent (Marc. XI, 13). Non enim dubium est illam
inquisitionem non fuisse veram: quivis enim hominum sciret, si non
divinitate, vel tempore, poma illam arborem non habere. Fictio
igitur quae ad aliquam veritatem refertur, figura est: quae non
refertur, mendacium est. Quid ergo significat quod se ire longius
Dominus finxit, cum comitaretur discipulis, exponens eis sanctas
Scripturas, utrum ipse esset ignorantibus? quid, putamus, nisi quia
hospitalitatis officio ad suam cognitionem pervenire posse homines
intimavit? ut cum longius ipse ab hominibus abscesserit super omnes
coelos, tamen ita cum eis sit qui haec exhibent servis ejus, ut cum
dicere coeperint, Domine, quando te vidimus hospitem, et adduximus?
tanquam eum scilicet qui longe abscesserat: respondeat ille, Cum uni
ex minimis meis fecistis, mihi fecistis (Matth. XXV, 38,
40). Tenet ergo Christum ne longius ab illo eat, quisquis
catechizatus verbo, in omnibus bonis ei qui se catechizat communicat;
sicut Apostolus dicit, Communicet qui catechizatur verbo , ei qui se
catechizat, in omnibus bonis (Galat. VI, 6): et alio loco cum
dixisset, Necessitatibus sanctorum communicantes; statim subjecit,
Hospitalitatem sectantes (Rom. XII, 13). Et isti enim
catechizati erant verbo, cum eis exponeret Scripturas, et quia
hospitalitatem sectati sunt, eum quem in ipsa expositione Scripturarum
non cognoverant, in panis fractione cognoscunt. Non enim auditores
legis justi sunt apud Deum, sed factores legis justificabuntur (Id.
II, 13).
[Ib. XXIII, 11.]
Quod Dominum in passione exuerunt veste propria, et induerunt fucata
(Matth. XXVII, 28), significati sunt hi haeretici, qui eum
aiunt non verum corpus habuisse, sed fictum.
|
|
