|
Nuntiato sibi fratre suo
Jacob veniente obviam ei cum quadringentis viris, turbatus est quidem
et mente confusus, quoniam timuit valde; et ut visum est homini
perturbato, divisam multitudinem suam in duo castra disposuit. Ubi
quaeri potest, quomodo habuerit fidem promissis Dei, quandoquidem
dixit, Si venerit ad castra prima frater meus, et exciderit ea,
erunt secunda in salutem. Sed etiam hoc fieri potuit, ut everteret
castra ejus Esau, et tamen Deus post illam afflictionem adesset, et
liberaret eum, et quae promisit impleret. Et admonendi fuimus hoc
exemplo, ut quamvis credamus in Deum, faciamus tamen quae facienda
sunt ab hominibus in praesidium salutis, ne praetermittentes ea, Deum
tentare videamur. Denique post haec, quae verba dicat idem Jacob,
considerandum est: Deus, inquit, patris mei Abraham, et Deus
patris mei Isaac, Domine, qui dixisti mihi, Recurre in terram
generationis tuae, et bene tibi faciam, idoneus es mihi ab omni
justitia et ab omni veritate, quae fecisti puero tuo. In virga enim
mea ista transii Jordanem hunc, nunc autem factus sum in duo castra:
erue me de manu fratris mei, de manu Esau; quia ego timeo illum, ne
cum venerit feriat me et matres super filios. Tu autem dixisti,
Benefaciam tibi, et ponam semen tuum tanquam arenam maris, quae non
dinumerabitur prae multitudine. Satis in his verbis et humana
infirmitas, et fides pietatis apparet.
|
|
