|
Quid est quod Joseph
vir tam sapiens, atque ita non solum hominum inter quos vivebat
testimonio, sed ipsa etiam Scriptura teste laudatus, ita jurat per
salutem Pharaonis, non exituros de Aegypto fratres suos, nisi frater
eorum junior veniret? An etiam bono et fideli viro vilis fuerat salus
Pharaonis, cui fidem sicut primitus domino suo servabat in omnibus?
quanto enim magis ipsi, qui eum in tanto honore locaverat, si illi
servavit, qui eum servum emptitium possidebat? Quod si non curabat
Pharaonis salutem, numquid et perjurium pro cujuslibet hominis salute
vitare non debuit? An non est perjurium? Tenuit enim unum eorum
donec veniret Benjamin, et verum factum est quod dixerat: Non
exibitis hinc, nisi venerit frater vester. Ad omnes enim non potuit
pertinere quod dictum est; nam quomodo et ille venturus esset, nisi ad
eum adducendum aliqui rediissent? Sed quod sequitur magis urget
quaestionem, ubi iterum juravit dicens, Mittite ex vobis unum, et
adducite fratrem vestrum; vos autem ducemini , quoadusque manifesta
sint verba vestra, si vera dicitis an non: sin autem, per salutem
Pharaonis, exploratores estis; id est, si non vera dicitis,
exploratores estis. Huic sententiae interposuit jurationem, quia si
vera non dixissent, exploratores essent, id est, exploratorum poena
digni essent; quos tamen vera dicere sciebat. Neque enim perjurus est
quisque, si ei quem castissimum novit, dicat, Si hoc adulterium de
quo argueris commisisti, damnat te Deus, et his verbis adhibeat
jurationem; verum omnino jurat: ibi est enim conditio qua dixit, Si
fecisti, quem tamen non fecisse certum habet. Sed ait aliquis,
Verum est quia si fecit adulterium, damnat illum Deus: hoc autem
quomodo verum est, Si non verum dicitis, exploratores estis, cum
etiamsi mentiantur, non sint exploratores? Sed hoc est quod dixi,
ita dictum esse, exploratores estis, tanquam si dictum esset,
exploratorum poena digni estis, hoc est exploratores deputabimini
merito mendacii vestri. Estis autem potuisse dici, pro habebimini et
deputabimini, innumerae similes locutiones docent. Unde est illa
Eliae, Quicumque exaudierit in igne, ipse erit Deus (III Reg.
XVIII, 24). Non enim tunc erit, sed tunc habebitur.
|
|
