|
De eo quod scriptum est, Circa solis
autem occasum pavor irruit super Abraham, et ecce timor magnus incidit
ei; tractanda est ista quaestio, propter eos qui contendunt
perturbationes istas non cadere in animum sapientis: utrum tale aliquid
sit quale Agellius commemorat in libris Noctium Atticarum, quemdam
philosophum in magna maris tempestate turbatum, cum esset in navi et
animadversum a quodam luxurioso adolescente; qui cum ei post transactum
periculum insultaret, quod philosophus cito perturbatus esset, cum
ipse neque timuerit neque palluerit; respondit, ideo illum non
perturbatum, quia nequissimae animae suae nihil timere deberet, quod
nec digna esset pro qua aliquid timeretur (Agell. lib. 19, c.
1. De Civit. Dei, lib. 9, c. 4). Caeteris autem
studiosis, qui in navi fuerant, exspectantibus protulit librum quemdam
Epicteti stoici, ubi legebatur non ita placuisse Stoicis, nullam
talem perturbationem cadere in animum sapientis, quasi nihil tale in
eorum appareret affectibus, sed perturbationem ab eis definiri, cum
ratio talibus motibus cederet; cum autem non cederet, non dicendam
perturbationem. Sed considerandum est quemadmodum hoc dicat
Agellius, et diligenter inserendum .
|
|
