|
Quaeri solet utrum quod de
Sodomis dixit Deus, non se perdere locum, si invenirentur illic vel
decem justi, speciali quadam sententia, de illa civitate, an de
omnibus intelligendum sit generaliter, parcere Deum loco, in
quocumque vel decem justi fuerint. In qua quaestione non est quidem
necesse ut hoc de omni loco accipere compellamur: verumtamen de
Sodomis potuit et sic dici, quia sciebat Deus ibi non esse vel
decem; et ideo sic respondebatur Abrahae, ut significaretur nec tot
ibi posse inveniri, ad exaggerationem iniquitatis illorum. Non enim
necesse erat Deo tam sceleratis hominibus parcere, ne cum illis
perderet justos; cum posset, justis inde liberatis, reddere impiis
digna supplicia: sed, ut dixi, ad ostendendam malignitatem
multitudinis illius, dixit, Si decem ibi invenero, parcam universae
civitati; tanquam si diceret, Certe possum nec pios cum impiis
perdere, nec tamen propterea impiis parcere quia liberatis et separatis
inde piis, possum impiis digna rependere; et tamen si ibi
inveniantur, parco; hoc est, quia nec tot ibi possent inveniri.
Tale aliquid est apud Jeremiam, ubi ait, Circuite vias Jerusalem,
et videte, et quaerite in plateis ejus, et cognoscite si invenietis
hominem facientem justitiam et quaerentem fidem, et propitius ero
peccatis eorum (Jerem. V, 1): id est, invenite vel unum, et
parco caeteris; ad exaggerandum et demonstrandum quod nec unus ibi
posset inveniri.
|
|
