|
Defecit autem aqua de utre,
et projecit puerum sub unam abietem, et discessit, et sedere coepit
contra illum longe quantum arcus mittit; dixit enim, Non videbo
mortem filii mei: et sedit contra eum. Exclamans autem puer
ploravit; et exaudivit Deus vocem pueri de loco ubi erat: et vocavit
angelus Dei Agar de coelo, et dixit ei, Quid est, Agar? Noli
timere, exaudivit enim Deus vocem filii tui de loco in quo est.
Surge, et accipe puerum, et tene illum in manu tua: in magnam enim
gentem faciam illum. Solet quaeri quomodo, cum puer esset annorum
amplius quindecim, projecerit eum mater sub arborem, et ierit longe
quantum arcus mittit, ne videret eum morientem; quasi enim quem
portabat projecerit, ita videtur sonare quod dicitur, maxime quia
sequitur, Flevit puer. Sed intelligendum est projectum esse non a
portante, sed ut fit, ab animo, tanquam moriturum. Neque enim quod
scriptum est, Projectus sum a facie oculorum tuorum (Psal. XXX,
23), portabatur qui hoc dixit. Et est in quotidiano loquendi usu,
cum projici dicitur aliquis ab aliquo cum quo erat, ne ab illo videatur
aut cum illo maneat. Intelligendum est autem quod Scriptura tacuit,
ita discessisse matrem a filio, ut puer ignoraret quo mater abierit,
et eam in silvestribus stirpibus latuisse, ne filium siti deficientem
videret. Ille autem etiam illa aetate, quid mirum si matre diutius
non visa et tanquam perdita, eo loco, ubi solus remanserat, flevit?
Quod ergo postea dicitur, Accipe puerum, non ut eum de terra velut
jacentem tolleret, dictum est, sed ut ei conjungeretur, et eum manu
teneret deinceps comitem, sicut erat: quod plerumque faciunt simul
ambulantes cujuslibet aetatis.
|
|
