|
Adjiciens autem Abraham sumpsit uxorem
nomine Cethuram. Quaestio haec esset, si peccatum esset, maxime in
antiquis dantibus operam propagandae proli. Quodlibet enim hic quam
incontinentia suspicanda est tanti viri, in illa praesertim jam
aetate. Cur autem de hac filios fecerit, qui cum miraculo de Sara
fecerat, supra dictum est (Quaest. 35): quanquam nonnulli donum
quod accepit Abraham velut reviviscentis corporis ad filios
procreandos, diu permansisse asserant, ita ut posset et alios
procreare. Sed multo est absolutius de adolescentula potuisse
seniorem, quod senior de seniore non posset, nisi Deus illic
miraculum praestitisset, maxime propter Sarae non solum aetatem,
verum etiam sterilitatem. Sane etiam grandioris aetatis, et sicut
Scriptura loquitur, plenum dierum posse dici seniorem, hoc est
presbyterum, hinc intelligi potest, quia hoc Abraham appellatus est
quando mortuus est. Proinde omnis senex etiam presbyter, non omnis
presbyter etiam senex; quia plerumque est hoc nomen aetatis quae infra
senectutem senectuti vicina est, et ex hoc etiam ipsa a senectute nomen
accepit in latina lingua, ut presbyter senior appelletur. Apud
Graecos autem, maxime sicut Scriptura loquitur,
PRESBYTEROI et NEOTEROI dicuntur, etiamsi aetates
juvenum comparentur; quod dicimus nos majorem atque juniorem.
Verumtamen hoc factum Abrahae, quod post mortem Sarae de Cethura
filios procreavit, non sic accipiendum est, quasi humana consuetudine
et cogitatione tantummodo substituendae numerosioris prolis hoc factum
sit. Sic enim possent accipere homines etiam quod de Agar factum
est, nisi Apostolus admoneret illa fuisse facta prophetice, ut in
utrisque personis mulierum earumque filiorum duo Testamenta ad
futurorum praenuntiationem allegorica significatio figuraret (Galat.
IV, 22-24). Unde in isto quoque Abrahae facto aliquid tale
quaerendum est; etsi non facile occurrat, ego interim quod occurrit:
munera quae acceperunt filii concubinarum, videntur mihi significare
quaedam Dei dona, vel in sacramentis vel in quibusque signis, etiam
carnali populo Judaeorum et haereticis data, velut filiis
concubinarum; cum haereditatis munus, quod est charitas et vita
aeterna, nonnisi ad Isaac pertineat, hoc est, ad filios
promissionis.
|
|
