|
Et iratus iracundia Dominus dixit
Quemadmodum possit intelligi irascens Deus, quia non sicut homo per
irrationabilem perturbationem, per omnia tenendum est, ubi tale
aliquid Scriptura dicit, ne de hoc eadem saepe dicenda sint. Sed
merito quaeritur cur hic iratus de fratre Moysi dixerit, quod ipse
illi loqueretur ad populum: videtur enim tanquam diffidenti non dedisse
plenissimam facultatem, quam daturus erat; et per duos agi voluisse,
quod et per unum posset, si credidisset. Verumtamen eadem verba omnia
diligentius considerata, non significant iratum Dominum pro vindicta
dedisse Aaron. Sic enim dicit, Nonne ecce Aaron frater tuus
Levites? scio quia loquens loquetur ipse . Quibus verbis ostenditur
Deus increpasse potius eum, qui timeret ire quod ipse esset minus
idoneus, cum haberet fratrem per quem posset ad populum loqui quod
vellet; quoniam erat ipse gracilis vocis, et linguae tardioris:
quanquam de Deo totum sperare deberet. Deinde eadem ipsa quae paulo
ante promiserat, et posteaquam iratus est, dicit. Dixerat enim,
Aperiam os tuum, et instruam te; nunc autem dicit, Aperiam os tuum
et os ejus, et instruam vos quae faciatis: sed quoniam addidit, Et
loquetur ipse tibi ad populum, videtur oris apertio praestita, propter
quod dicit Moyses linguae se tardioris. De vocis autem gracilitate
nihil ei praestare Dominus voluit, sed propter hoc adjutorium fratris
adjunxit, qui posset ea uti voce, quae populo docendo sufficeret.
Quod ergo ait, Et dabis verba mea in os ejus, ostendit quod ea
loquenda esset daturus: nam si tantummodo audienda, sicut populo, in
aures diceret. Deinde quod paulo post ait, Et loquetur ipse tibi ad
populum, et ipse erit tuum os, et hic subauditur, ad populum. Et
cum dicit,Tibi loquetur ad populum; satis indicat in Moyse
principatum, in Aaron ministerium. Deinde quod ait, Tu autem illi
eris quae ad Deum , magnum hic fortassis perscrutandum est
sacramentum, cujus figuram gerat, veluti medius Moyses inter Deum et
Aaron, et medius Aaron inter Moysen et populum.
|
|
